automuseumpjeWelkom in mijn automuseumpje! Maak in deze blog kennis met mijn collectie, de mensen en de verhalen achter de auto's. Lees over nieuwe belevenissen, aanwinsten en meer. Peter van Burik 
|
|
|
Theo Voss kocht op 7 December 1992 een hagelnieuwe Daihatsu Charade Turbo diesel op grijs kenteken voor Fl 18.250,- inclusief btw. Reed er 360.000km mee tot een paar weken terug. Wegdoen ging hem aan het hart. Hij kocht een Fiat Panda bij Adri van der Griend die mij volgt en ons samen in contact bracht.  Ik ben erg blij met deze mooie donatie en bedank beide heren. Het zal mij niet verbazen wanneer dit de laatste 5 deurs Charade op grijs kenteken en met een Turbodiesel is. Bovendien in een redelijk klokgave conditie. De koppakking is defect maar daar komen we ook wel weer uit, de donatie ging niet alleen gepaard met de Fongers herenfiets maar ook een berg onderdelen.
Mocht iemand Theo kunnen helpen aan new old stock voorschermen van een Mercedes W123 dan hoor ik dat graag, want hij is er een aan het restaureren!
0 Opmerkingen
 Een warme chocomel met slagroom voor de kleine jongen! Vandaag 59 jaar jong geworden. Vroeger kreeg ik dan een miniatuur voor mijn verjaardag. Zoals bekend inmiddels heb ik de liefhebberij hiervoor na ruim veertig jaar weer opgepakt.  De laatste die ik heb aangepakt en daadwerkelijk af heb gemaakt was deze Mack van Siku. Een set die niet bij elkaar hoort maar prima past. De kleurstelling die ik bedacht heb staat hem goed. Lading in de vorm van een grote tank is inmiddels klaar maar daar is geen foto van.  Bezig blijven met leuke dingen, goed voor de ontspanning en mooie klusjes, vooral voor de koude winterdagen.
Vorige week maandag had ik de eigenaar over de vloer van de laatste auto die ik erbij heb gekregen. Deze moet nog binnenkomen want ook deze gaat op transport omdat de koppakking kapot is. Collega H. van de Bunte zit een paar keer in de week op de route en zodra er plek op de truck is gaat hij mee.  Meneer kwam eerst kijken waar de auto terecht zou komen die hij zelf nieuw had gekocht in 1992. Deze is inmiddels zo zeldzaam en uniek dat de donatie gepaard ging met heel veel reserveonderdelen die hij in de loop van de jaren verzameld had. Toen hij hier rondkeek zag hij de Simplex omafiets uit 1935 die letterlijk van mijn oma is geweest. Wil je daar een herenfiets bij hebben? Daar zei ik natuurlijk geen nee tegen! Een gedeelte van de reserveonderdelen had hij al meegenomen en de rest heb ik de volgende dag bij hem thuis opgehaald met de Opel Astra bestel en kreeg toen gelijk de fiets mee. Gelukkig had ik de aanhanger mee want het is een hoog model. Voor zover ik heb kunnen achterhalen is deze Fongers uit 1939. Leuke details zijn de sticker op het spatbord uit Deventer en de Doeto banden. En het is een drie versnellings! Een mooie aanvulling weer voor de collectie die maar blijft groeien. Er staan nu in totaal drie auto’s onderweg die nog binnen moeten komen!
 Op kantoor hangen de reportages uit de autobladen waar ik de laatste jaren vaak in heb gestaan. Ze hangen er lang niet allemaal en een aantal komen nog, mijn wall of fame dus! Ik vraag altijd om de pdf en laat ze dan printen op dibond.
Het kantoor was jarenlang een rommelhok en in 1993 hebben we deze op laten knappen. Over de indeling is destijds goed nagedacht met gevolg dat daar nooit meer iets aan veranderd is. Een simpel zwart tafelblad vast aan de muur met twee dikke poten aan een kant. Strak en zonder poespas. De stoelen is ook wel een verhaal. Die zijn loodzwaar en waarschijnlijk oud schoolmeubilair. De man die ze verkocht had een hele grote partij rode en blauwe als ik mij niet vergis. Er stonden vijf gele tussen. "Gele zijn haast onverkoopbaar, die mag je voor zoveel hebben", en hij noemde een veel lagere prijs. Scheelde weer schuren en verven. Overigens nam ik er in eerste instantie vier mee en vertelde dat aan moeder, want ze vervingen vier gammele houten stoelen. Dat doe je niet goed, haal die andere ook op en zet die erbij dus zo geschiedde. Toen ik begin vorige maand naar Zoetermeer ging om de donatie van de Volkswagen Golf af te handelen heb ik dit gecombineerd met een dagje uit samen met moeder. Het was toch mooi weer voor een ritje en onderweg lekker gegeten. De Golf staat op mijn naam en wordt bij gelegenheid door een bevriende collega meegenomen zodra hij in de buurt zit.  De Nissan Sunny 1.4 Sail die ik begin 2024 mocht overnemen van meneer en mevrouw van der Nat in Leiden stond inmiddels in zijn zondagse pak gehesen. Nu deze al een aantal maanden in de verzekering en wegenbelasting zit stond het al in de planning om het eindresultaat te laten zien.  Meneer is inmiddels overleden maar mevrouw van der Nat is nog steeds een kwieke dame die in oktober 90 hoopt te worden! Bijna 1/3 van haar leven heeft ze dus de Nissan gehad. Leiden is vanaf Zoetermeer maar een klein half uurtje rijden en ik heb haar er zichtbaar een groot plezier mee gedaan.  Haar zoon met wie ik de afspraak gemaakt had vertelde later dat ze ervan had genoten en er ook wel enige emotie was geweest, wat ik volledig begrijp. Uiteindelijk hebben we allemaal een mooie dag gehad.
In 2022 kreeg ik de Ford Fiesta van de dames Maas uit Texel gedoneerd en reed er tot dat najaar mee. Daarna de APK bijgehouden in ‘22-‘23 en ‘25 en tot de dag van vandaag in de schorsing gehouden. Vrienden hadden gisteren een mooie toerrit uitgezet vanuit Hattem richting Drenthe en een stukje Friesland waarbij je gebruik kon maken van de evenementenregeling bij de belastingdienst. Je moet dan het kenteken van je geschorste auto doorgeven aan het evenement en die melden deze bij de belastingdienst en mag dan legaal de weg op.  Zelf wel de verzekering voor die dag regelen. In mijn geval een telefoontje naar mijn vaste tussenpersoon. Ik stuur hem daarna een appje met verzoek voor een WA-dekking en hij bevestigt deze als antwoord. Eis is dat de auto APK gekeurd is dus, wij konden rijden. Bij thuiskomst stuur ik bericht dat alles goed is gegaan en de auto binnen staat.  Moeder is heerlijk meegeweest en we hebben samen genoten van een mooie dag! Sterker nog, eenmaal gisteravond thuis de boel overgegooid in de Starlet en vandaag richting Wijchen en moeder is wederom gezellig meegeweest.
Beide dagen ieder pakweg 250 kilometer gereden en ze reden als een speer. Ook de Fiesta die toch 3,5 jaar had stilgestaan deed wat hij moest doen. Een blik onder de kap werpen, bandjes op spanning, wassen, raampjes schoon en gaan!  In ons oude huis wat in 1976 gesloopt is stond nog een kolenkachel en een paar zakken met kolen lagen nog altijd in het magazijn. Toen ik in 2019 het magazijn leeg ging pakken, heb ik ze weggegooid. Een van die zakken was deze postzak uit 1985 en die heb ik aan mijn beste vriend Lammert meegegeven die een stomerij heeft. Hij kreeg hem redelijk schoon en hij lag al die jaren klaar om in de Renault 5 bestel te leggen, want dat had ik helder voor ogen.  Ik heb de link nooit gelegd maar toen ik een paar weken terug deze Renault 5 postte kreeg ik meerdere reacties dat ze vroeger bij de PTT met dezelfde uitvoering op grijs kenteken reden. De postzak lag er toen al in maar dat was niet zichtbaar. De Renault is uit ‘86 en de postzak uit ‘85 dus nog redelijk periodecorrect. En nee ik ga er geen jas van maken, Maxima kon het hebben maar mij staat en past het niet. Bovendien lastig met strooien, dan trek in mijn oranje werkjas wel aan!  In iedere auto waar ik mee rijd staat een kratje met spullen die ik altijd bij me heb. Een jerrycan met wat benzine, schoonmaakspul met wat doeken en handdoeken plus meer van dat soort. Met moeder ga ik geregeld een stukje toeren en heel soms gaat ze mee naar een evenement. De standaard vraag die ze dan stelt is heb je een deken bij je? Ze zit altijd graag onder een deken.
Een paar maanden terug ben ik gaan speuren op internet en bij Amazon vond ik een Duitse firma die fleece dekens had voor een paar euro per stuk. Ik heb een doos laten komen met verschillende kleuren dus nu ligt in iedere rijdende auto een deken voor moeder en ik heb nog voorraad. Mijn moeder is mij alles! Voor diegene die nu denkt 'gun de plaatselijke ondernemer de omzet': deels heb je gelijk en er zijn een paar bedrijven die ik de omzet gun. Maar in al die jaren dat wij handel bedreven verkochten wij zelden in Apeldoorn en reden ze met busjes die overal vandaan kwamen. Een profeet is nooit geliefd in eigen land noemde pa dat.  De Caprice van pa! Het blijft een slagschip en ontzettend fijne auto. Pa kon ermee lezen en schrijven ook al was het een klein baasje en blind aan een oog. Ik was een paar weken terug nog bij de Wegenwacht in Utrecht aan de Winthontlaan om een accu terug te brengen omdat ik met pech stond met de Polo.
De Caprice heeft zijn oorsprong bij van Seumeren die destijds daar gevestigd waren, nu beter bekend als Mammoet. Ze kochten de Caprice nieuw in 1978 bij Hessing in de Bilt en een jaar later kocht pa hem van vriend Evert die altijd aparte handel had. |
Index
Alles
Archief
Augustus 2026
|
RSS-feed