automuseumpjeWelkom in mijn automuseumpje! Maak in deze blog kennis met mijn collectie, de mensen en de verhalen achter de auto's. Lees over nieuwe belevenissen, aanwinsten en meer. Peter van Burik 
|
|
|
29 jaar hebben we onze autotransporter al! Een Iveco EuroCargo 75E14 uit 1993. De 75 staat voor 7,5 tons en de 14 voor 140 pk. Ooit bracht ik een oudere Iveco truck met deze naar een collega handelaar en hij vroeg: "Heb je een 6 cilinder 180pk?" Nee 140pk 4 cilinder. "Die is veel te licht voor jouw werk!" Maar ik ben er toch gekomen, antwoordde ik hem.  Ik kocht deze 2,5 jaar jong als chassis cabine en liet deze naar eigen wens en smaak opbouwen bij Witteveen in Raalte. Ik herinner mij dat er wat onenigheid was over wat wel of niet mooi was, maar ik heb meestal wel de eigenschap dat ik aardig in mijn hoofd heb hoe het moet gaan worden en hield de poot stijf, onder andere over de onderrijbeveiliging waarvoor ze lichte metalen strippen gebruikten. Ik wil daar dikke U balken onder waar je met een paar man op kan gaan staan en geen knik in de flyover zoals ze het kopschot noemen want ik hou van strak. De kleur van de laadbak die wil ik geel. "Dat wordt nooit mooi met een witte cabine". Toch gedaan.
Toen deze opbouw de eindfase naderde, was er nog een handelaar met een identieke Iveco die kwam bespreken hoe hij hem hebben wou en ze lieten deze man de mijne zien. "Zo wil ik hem ook hebben en dan de laadbak wit!" Deze ben ik nog vaak tegengekomen onderweg. Overigens geen kwaad woord over Witteveen, want dit is een fantastisch bedrijf! De autoambulance komt er ook vandaan en die heb ik al 31 jaar. Beide gebruik ik de laatste jaren niet meer en de kar staat mooi droog in de loods. Mijn groot rijbewijs heb ik in 2021 laten verlopen en deze verleng ik volgend jaar weer mee wanneer mijn B/E vernieuwd moet worden. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om ze te verkopen en ben dat dus ook totaal niet van plan. Deze staat voor een mooi tijdperk waar ik met plezier op terug kan kijken. ‘s Avonds laat thuis komen en hoe laat het ook was, als ik de combinatie achteruit het pad instak stond mijn vader al te kijken en genoot hij. Echt heel veel heb ik er zelf niet mee gereden in al die jaren, maar twee keer op een dag naar Groningen, Rotterdam of Groot Ammers is regelmatig gebeurd.
0 Opmerkingen
Mart, een beer van een kerel kende ik van fysio en daar kwamen we aan de praat over auto’s. Mart was zo groot dat zijn stoelslede was verlengd in de Scorpio. Ik zal er wel een keer een foto van maken maar als ik er zelf in zit met de stoel in de achterste stand, moet ik met gestrekte armen het stuur pakken en volgens mij zelfs nog iets voorover bukken. Zo groot dus!  Pakweg een jaar later vroeg hij mij of ik zijn Scorpio over wou nemen wanneer hij niet meer auto kon of mocht rijden. Mijn kaartje heeft hij lange tijd in de knip gehad, maar op een avond in november 2018 werd ik door Mart gebeld en twee dagen daarna ben ik bij hem geweest in zijn verzorgingsappartement. Een breekbare oude reus die zijn dag niet had. Hij wist donders goed dat de Scorpio’s massaal in de bangerrace verdwenen en dat die van hem slechts 92.000 op de teller had staan, maakte het geen uitzondering. Dus zocht Mart een liefhebber en die had hij in mij gevonden. Hij is nog een keer komen kijken of ik hem niet stiekem verkocht had en in 2019 overleed hij op 83 jarige leeftijd.
'Karakteristiek' zal ik de omschrijving noemen hoe men destijds dacht over het uiterlijk en vanwege het enorme succes wat hiermee samenhing, trok Ford na drie jaar de stekker eruit. Er staat er nog één in de koninklijke stallen van paleis het Loo en politici als premier Kok reden ermee. Van de 2.9 GLX V6 automaat staan er bij mijn weten nog maar tien geregistreerd in Nederland. Het bijzondere van de mijne is dat ik pas de derde eigenaar ben en samen met de twee vorige Apeldoorner ben. Wat eigenaren betreft dus nooit Apeldoorn uit geweest terwijl je dit soort auto’s met lage kilometers meestal alleen kan vinden in het buitenland! Ik vertelde onlangs over de gele Transporter T4 en deze Opel Astra Bestel heeft een soortgelijk verhaal, sterker nog ik heb ze gelijktijdig in de verzameling gezet!  De Astra kochten we al in 2006 voor de handel bij de Opel dealer die hem in had geruild van de eerste eigenaar. Dit is letterlijk zo’n auto waar helemaal niets van terecht kwam. Er pieste geen hond tegenaan en die paar klanten die we erbij hebben gehad hadden net zo goed weg kunnen blijven. Deze was in staat van nieuw maar wel 276.000 kilometer. Toen ik hem inkocht was hij pas 4,5 jaar oud en nu dus 23 jaar!  Op een gegeven moment toen ik van plan was de prijs weer te verlagen, besloot ik deze uit de verkoop te halen en dat zal 8 jaar terug zijn geweest, ja ik kon een keer € 600,- beuren, maar dat schoot ook niet op. Na een keer wassen en poetsen waarbij er zelfs een wespennest in de deursponning zat, kreeg ik deze bestelauto met heel weinig moeite weer in een mooie staat. Enige was op beide A stijlen bovenaan bij het kunststof dak een roestplek, maar dat was met een schroevendraaier, stukje schuurpapier en verfpot gemiddeld wit snel verholpen en ook van binnen is dit een smetteloos exemplaar.
Ieder jaar is er wel een rit die er voor mij/ons uitspringt. Dit jaar is dat tot nu toe de rit die was georganiseerd door vrienden Bert en Herman. Deze heb ik samen met tante Tonny gereden in de Caprice en de start was in Hattem. Vervolgens ging het richting nationaal park Weerribben-Wieden en eindigde in Wolvega bij Gerard Kramer klassiekers.  Onderweg is deze foto genomen door weer een andere vriend Henri, die passagier was bij Herman en ze reden vrijwel de hele rit achter ons. Henri is de man die mijn website Automuseumpje eens in de zoveel tijd bijhoudt aan de hand van alle posts.
En nu we toch allerlei vrienden erbij halen, we hebben al afgesproken dat ik samen met ma tante Tonny en onze Kevervrienden de rit binnenkort nog een keer gaan rijden want niets is gezelliger dan onder ons met lieve vrienden te zijn.  Ooit bedoeld als bergingstruck voor eigen gebruik! Pa kocht hem met een lel van een gesloten laadbak en de truck kwam weg bij een kolenboer uit Hilversum. In eigen beheer is de laadbak verwijderd en de Holmes wrecker kraan erop gebouwd.  Ik ken de Dodge D500 alleen zoals hij nu is en ik vermoed dat deze al is ingekocht rond mijn geboortejaar 1967. Klantenwerk ging voor en de kraanwagen werd tijdelijk naar buiten gezet waar hij is blijven staan en het project is nooit afgebouwd. De Dodge staat nog altijd in de grondverf en de velgen zijn geel gespoten. Voor de kraan moest een pto worden gezocht en ook dat is nooit meer gedaan.  De Dodge heeft jarenlang op ons bedrijf rondgezworven achter op het terrein en in de spuitcabine. In 1997 kwam plek vrij in de Romneyloods en sindsdien staat hij daar mooi droog. Wanneer je hem in het echt ziet besef je pas hoe groot want het is een 11 tons truck, voorzien van een 6 cilinder in lijn benzine motor. Bouwjaar is trouwens 1963!
De laatste weken heb ik er veel nieuwe volgers bij gekregen, pakweg 150! De berichten worden steeds meer gezien danwel gelezen en gaan bijna allemaal door de 10.000 views en zelfs het dubbele! Ook krijg ik vaak reacties dat ik mooi kan vertellen, zowel online als berichten en het dagelijks leven. Natuurlijk doet mij dat goed dus bedankt daarvoor!  De Commodore is zeker het topstuk uit de verzameling. Vader kocht hem nieuw voor Fl 13.342,- bij Hessing in de Bilt. Ik ben er het hele seizoen niet aan toegekomen, maar ben sinds een paar dagen weer lekker bezig met filmpjes maken en de Commodore is het eerste slachtoffer. De apparatuur heb ik ervoor liggen maar je moet het wel doen. Eerst filmen en monteren komt later wel want als je het goed wil doen gaat er veel tijd in zitten.
De miniatuur met mijn oudste herinnering is de blauwe Berliet tankautospuit die ik in 1975 kreeg voor mijn verjaardag toen wij op vakantie waren in Bretagne. Een halve eeuw geleden dus!  Zoals je kunt zien is deze behoorlijk bespeeld en heb ik hem ooit geschilderd. Op de onderkant staat dat het een Solido 351 is. Toevallig ook het wagennummer van Mourik welke nog altijd op de Jeep staat, lekker makkelijk voor mij te onthouden dus. Ik zocht op Google en vond de rechter op Marktplaats voor €5,99 en vertelde dit aan vriend Henri. Hij stuurde mij een linkje van Vinted waar een nieuwe herproductie in doos werd aangeboden voor €8,- Maar dat is in Frankrijk! Bleek dat ik hem voor € 12.09 in huis had want verzenden kost daar niet zoveel. Dus nu heb ik er drie.
Vier jaar geleden trokken we de Volkswagen Transporter T4 uit onze Romneyloods waar deze jarenlang had gestaan. Eind 2007 gekocht bij VW dealer Century Groningen voor de handelsvoorraad wat ons grootste inkoopcontact was.  De kredietcrisis was één van de oorzaken dat hij bleef staan en dat ik later met mijn gezondheid ging kwakkelen heeft ook niet geholpen of juist wel, het is maar net hoe je het bekijkt. Als gesloten bestel in de verlengde uitvoering met achterdeuren heb ik ze altijd het mooist gevonden. We hebben er een paar honderd gehad in alle soorten en het zijn en blijven geweldige bussen! De 88pk vond ik persoonlijk de fijnste maar dit is de populairste met 102pk. Deze is gebruikt als begeleidingsvoertuig bij zware transporten en daarom zit er nog een bed in de laadruimte. Geel is dan een vereiste met markeringen en laat dat nou helemaal mijn kleur te zijn!  Wat deze toch wel vrij uniek maakt, is dat er airco af fabriek op zit. Dat was op zich niet zo bijzonder maar meestal ging het dan om wat luxere of bomvolle uitvoeringen. Deze is verder kaal! Raamslingers en als je zeker wil weten of hij op slot is dan loop er maar omheen.
Ergens rond 2013 had ik voor mijzelf al besloten dat deze bleef staan voor de verzameling, niet wetende dat dit zo hard zou gaan. Voor mijn Lexus reed ik een paar jaar in een Toyota Camry 3.0 V6 automaat voorzien van een sportpakket. Akelig platte banden en verlaagd. Spoilers, skirts en een sportuitlaat die heerlijk klonk. Een beest van een auto en een echte nekkendraaier die uitnodigde om hem de sporen te geven! Sterker nog deze lag pas dan fijn op de weg want als je dat niet deed was het een stuiterbak.  Dat was niets voor mij want ik ben een rustige rijder en na 2 jaar verving ik hem voor de LS400 wat altijd een droom voor mij was. Ik kocht hem in 2003 bij Lexus dealer Tiemens in Arnhem en kwam eigenlijk kijken naar twee 95ers met 200.000km op de klok. Terwijl ik met Erik Tiemens aan de koffie zat op zijn kantoor kwam een collega van hem van Toyota binnen en gooide een kenteken met sleutels op zijn buro. Hij keek een keer verbaasd en riep: "Oh ja!"
Hij schoof het mapje mijn kant op en zei: "Dit is jouw auto. Hebben ze net ingeruild aan de andere kant op een Yaris. Man is overleden en de weduwe vindt hem veel te groot! 80.000 kilometer en eerste eigenaar". Erik vertelde dat hij de auto destijds zelf verkocht had en er lettelijk 200.000 gulden voor was betaald. Zit je mij nou een beetje lekker te maken?, was mijn reactie! Maar we kwamen eruit omdat ik de auto kocht zoals deze was binnengekomen met alleen een verse apk, zuinig in de banden en een kleine parkeerschade rechtsachter. Tot 2017 heb ik er zelf bijna 680.000 kilometer mee gereden waardoor de stand nu op 758.000 staat. Mensen vragen mij regelmatig welke auto mijn favoriet is wat haast een onmogelijke vraag is. Toch noem ik deze dan vaak want hier heb ik zelf vele mooie herinneringen aan, alleen en samen met mijn moeder die er ergens tussen de 250.000 en 300.000 kilometer naast heeft gezeten. En mijn vader uiteraard maar die was niets liever dan thuis en geloofde het wel. Een to do lijstje is grotendeels afgevinkt maar de laatste punten moeten nog steeds gebeuren. Foto : Lexus Nederland  De Daihatsu Charade die ik van de familie Tadema gedoneerd kreeg, staat er inmiddels bijna een jaar. Van de belastingdienst heb ik de brief al in huis dat deze per september belastingvrij is, maar dat was mij al duidelijk. Wat ik niet had verwacht is dat ze deze brief ook sturen wanneer de auto in de schorsing zit, die ik overigens gisteren weer verlengd heb voor een jaar!  Toen ik hem kreeg heb ik gezegd dat er voorlopig niks aan zal gebeuren. Het moet voor mij ook overzichtelijk en leuk blijven, wat ik vaker zeg : ik loop hier ook maar alleen! Voor de familie was het belangrijkste dat hij goed terecht zou komen en zij begrepen dat.  Het interieur doet mij denken aan mijn Nissan Cherry bestel uit 1982 die nagenoeg dezelfde kleur bruin had. Voor de jeugd moet dit haast middeleeuws overkomen terwijl de ouderen onder ons de neiging hebben om te beweren dat dit geen oude auto is.  Ik heb een adres van iemand die nieuwe onderdelen heeft, daar moet ik nodig achteraan want die kun je maar beter op de plank hebben liggen.
|
Index
Alles
Archief
December 2025
|
RSS-feed