automuseumpjeWelkom in mijn automuseumpje! Maak in deze blog kennis met mijn collectie, de mensen en de verhalen achter de auto's. Lees over nieuwe belevenissen, aanwinsten en meer. Peter van Burik 
|
|
 Een beetje miniaturen en foto’s uit den ouden doosch samengevoegd deze maand. Daarmee kan ik beter uitleggen waarom ik toch een handvol legertruckjes in de verzameling heb gezet.  Mijn eerste looppasjes buiten was tussen de dumptrucks, want die stonden letterlijk om de deur. REO en hoofdzakelijk GMC die hier in de werkplaats werden omgebouwd naar kieper. De kieper was van Netam uit Zutphen, de dieselmotor nieuw uit het krat van DAF rechtstreeks uit Eindhoven en voorzien van een wagenmakerscabine van van Dijk uit Lunteren. Een rode GMC met tankopbouw heb ik ook als miniatuur gevonden. Net als de Thames Trader die je op de foto met de gele REO achter het huis ziet staan. Deze REO stond klaar om geleverd te worden uit een grote order van de NPC die hier in Nederland de gasleidingen aan kwamen leggen.  Pa staat voor de GMC en de foto is gemaakt hier in de Molenstraat om de hoek. Hij was daar een jaar of 20.  Het jochie bij de REO cabrio is mijn grote broer Bert die volgende maand 62 wordt. Op deze foto zie ik dat er pijlpinkers op de REO zitten en nu besef ik mij wat die dingen zijn die nog boven op zolder liggen. Mooie items voor een museum! De mannen uit de werkplaats zijn Willem Holtrichter helemaal rechts en naast hem Evert Meijer, die de broer was van buurvrouw Jopie. Tweede van links is Steven Pas die ik donderdagmiddag nog op de koffie had en ruim 50 jaar bij ons heeft gewerkt, ook na zijn de vut. De man helemaal links is Melis Hoegen, die later naar de Amefa is gegaan waar hij tot aan zijn pensioen heeft gewerkt.
0 Opmerkingen
Onze accountant ging in 2013 emigreren naar Frankrijk. Hij had de Kever op dat moment 50 jaar in zijn familie. Zijn vroegste herinnering was dat zijn moeder hem naar zwemles bracht in de Kever en Marc was 7 jaar oud. In zijn studententijd waren zijn ouders van plan om de Kever in te ruilen en nam hij hem van ze over met de bedoeling om volledig te restaureren. Deels is dat gelukt want hij was compleet uit elkaar gehaald en het chassis was klaar. Het ging hem aan het hart om de Kever te gaan verkopen want hij was bang dat deze in onderdelen zou verdwijnen of naar iemand die hem niet origineel zou houden, plat op zijn pens zou gooien en meer van dat soort fratsen. Met gevolg dat het project 35 jaar lang letterlijk stil heeft gelegen. Marc is ooit een keer verhuisd van de ene kant van Apeldoorn naar de andere kant in Ugchelen. Hij vertelde mij dat hij het chassis op wieltjes lopend naar zijn nieuwe adres heeft gebracht op een zaterdagmorgen vroeg.  Hij had in een ooghoek wel één en ander gezien met de restauraties van zowel de Opel Commodore als de Besteleend. "Heb jij interesse in een ‘58-er Keverproject? Het is de laatste met nog de pijlpinkers en eerste met de grote achterruit! Ik kan hem gaan verkopen en zal er dan waarschijnlijk een paar duizend voor kunnen krijgen, maar dat voelt voor mij niet goed. Je mag hem zo ophalen en je krijgt het kenteken. Hij zit nog maandenlang in de schorsing en als je hem voor die tijd op naam zet vind ik het best. Alles ligt uit elkaar maar ik beloof je dat alles compleet is".
En dat was zo! Daar was het ook een accountant voor, want die moeten precies kunnen werken! Een paar onderdelen is gaandeweg het project bij ons of onderweg zoekgeraakt, waarvan ik zeker wist dat ze aanwezig waren. Monteur Willy die hier toen nog liep, heeft het complete onderstel opgebouwd. Motor en versnellingsbak lagen uit elkaar en ook dat heeft hij afgemaakt, inclusief alle laswerk van de koets. Diezelfde koets heeft ruim een jaar bij de spuiter gestaan. Het contract met Willy hadden we inmiddels niet meer verlengd en met veel hulp van bekenden is deze drie jaar later afgebouwd. En zo werd dit mijn eerste auto die ik gedoneerd kreeg en heb er ontzettend goede vriendschappen aan overgehouden die mij erg dierbaar zijn. Wat doe je eigenlijk voor de kost werd mij vandaag nog gevraagd. Mijn standaard antwoord is: "Dat vraag ik mij eerlijk gezegd zelf ook af". Maar vandaag had ik een APK marathon op de dagbesteding! Vanmorgen de eerste om 10.30 uur neergezet, pakweg één kilometer naar huis gewandeld en de volgende klaargezet. Toen de APK meester belde dat hij klaar was, omgeruild en dat in totaal 4 keer gedaan. Tegen 16.00 uur was nummer 5 klaar, dus wandelend naar het APK station gegaan en naar huis gereden.  Om het voor mijzelf makkelijk te maken, heb ik de auto’s die 30 jaar en ouder zijn van de oneven jaartallen nu gekeurd en zo doe ik dat volgend jaar met de even jaartallen. Omdat die twee jaar APK krijgen, blijft het voor mij wat overzichtelijker. De Sunny is nu 30 jaar, dus die valt voor het eerst in die regeling. De Scorpio ook en die had ik graag mee willen pakken, maar omdat deze lang stil heeft gestaan, loopt hij niet lekker, dus daar moet ik nog een paar keer de lange baan mee op. Inmiddels staan ze weer allemaal binnen op de Sunny na, die heb ik bij vriend Barry gezet, die een kleine lekkage gaat verhelpen. Ze gingen allemaal vlekkeloos er doorheen op ruitenwissers na van de serviceauto maar dat zag ik wel aankomen. En nee, ik heb geen keurmeester die keurt met de laskap op, maar goed is goed en hij gaat niet zeuren over niks.  Wat mij ook geregeld gevraagd wordt, is met hoeveel auto’s ik rijd. Acht staan standaard klaar inclusief verzekering en eventuele belasting plus APK. Twee zijn bijna zover dat ze volgend jaar ook standaard voor het grijpen staan. Zeven staan in principe altijd klaar APK gekeurd en wel aan de druppellader en kan ik, als ik wil, op ieder moment uit de schorsing halen door mijn verzekeringsman een appje te sturen. De blauwe Starlet, de Sunny en de Fiesta van Texel vallen daaronder en hadden tussen beide APK's 18 kilometer gereden omdat er weinig van rijden terecht was gekomen. En dan zijn er nog drie die ik graag zover wil hebben, waaronder de LS 400, want die wordt al jarenlang vooruitgeschoven. Kortom, best druk in mijn eentje en het voelt nu alsof ik zelf de marathon heb gedaan, maar ik heb het gedaan en ik ben dik tevreden.
Vandaag auto heb ik donatie nummer 11 op mogen halen! Ja, 1 auto rijker want in op Facebook reacties reageerde een volger: "Ik heb een Corsa van de eerste eigenaar". Of dat wat was? Het bleek dat zijn schoonvader onlangs was overleden en deze man had in 1995 een nieuwe Opel Corsa 1.4i Swing automaat gekocht en had er tot zijn dood 131.310 kilometer mee gereden. Ze hadden mij al gewaarschuwd dat de auto van binnen door de beste man behoorlijk getectyleerd was door de sigaretten. Gelukkig was het een mooie zomerse dag, dus de hele weg met het raam open gereden. Bewust niet boven de 90 gekomen, want de laatste twee jaar had de auto nog geen duizend kilometer gereden, dus lekker rustig aan. Je krijgt in den Bosch van onbekende mensen de sleutels van een onbekende auto. Loopt er een keer omheen of de banden wat spanning hebben, draait de sleutel om, wat starten en lopen is, en rijdt richting snelweg naar Apeldoorn. Ik ben in mijn leven vaak zat in een onbekende auto gestapt en ben wel wat gewend, maar het oude beestje rijdt en stuurt helemaal nieuw. Als ik nu een eind Duitsland in zou moeten, durf ik zonder angst deze Corsa mee te nemen. De tank zit trouwens nog steeds ruim half vol en APK tot februari volgend jaar. We gaan er wat moois van maken en ik ben er blij mee. Dank voor de donatie!
Mourik 351! Die laatste 2 cijfers is ook het aantal jaren dat wij hem hebben. Pa kocht deze in een partij van zeven stuks. De inkoopfactuur vond ik terug en die was van december 1974, dus dat is een mooi tijdje terug. Deze zit nu mooi in het dossier. 39 jaar heeft de Jeep onaangeroerd in ons magazijn gestaan en dus in 2013 van stal gehaald.  Uiterlijk hebben we er zo min mogelijk aan gedaan, want dan haal je het complete karakter van de auto onderuit. Mourik zit intussen ergens rond wagennummer 2300. Rijden doe ik er weinig mee, maar gisteren heb ik ingeschreven voor een evenement binnenkort bij mij om de hoek, wat dan in al die jaren de derde keer is dat ik hem meeneem naar een evenement.
De keer daarvoor was ook in Apeldoorn en de eerste keer in Winterswijk. Deze foto heb ik weer gemaakt in de polder bij Nijkerk, want ik werd door mijn verzekering destijds gedwongen naar een fysio in Baarn te gaan. Beetje het aangename met het nuttige combineren. “Als hij over twee weken nog niet verkocht is, breng ik hem naar de sloop”. Nee, wees gerust want zo gek ben ik niet! Dit stond vermeld in de Marktplaats-advertentie acht jaar geleden. De kleinzoon had deze auto van zijn oma geërfd, die de Starlet nieuw had gekocht bij van Dolderen in Soestdijk. De auto liep bijna uit de APK, de kachelradiator was lek en twee banden waren eraan toe. De man kwam uit Leiden en kreeg een baan in Groningen en dat was voor hem ook een reden om naar wat anders uit te kijken.  Van Dolderen bestaat nog steeds en van hen heb ik de complete uitdraai van het onderhoud gekregen. Er is in de loop der jaren bij mij best veel aan gebeurd, maar de basis was goed. De aankoopprijs trouwens ook, want ik kocht deze voor € 350,- Ik vond een oud Deel 3 dat weer achter de voorruit in een hoesje is geplakt en van oma lag een oud rijbewijs in het kastje, dat ik in het dossier heb gestopt. De sticker van Van Dolderen was te verweerd en die heb ik opnieuw laten maken en zo is er van alles aan gedaan.
Ik beschouw deze P7 als één van mijn topstukken in de verzameling en het is één van mijn favorieten. Wat een geweldige auto is dit geworden! Het evenementenseizoen loopt op zijn einde en gisteren was ik samen met een hele dierbare vriendin in Alphen aan den Rijn aanwezig met de Opel Commodore. Nog één of twee kleinere evenementen zonder tourrit en dan zit het er voor mij op.  Voor alle gezellige gesprekken en contacten alvast hartelijk dank, ook aan alle vrijwilligers van de betreffende evenementen die zulke dagen mogelijk maken! Ik vermaak mij altijd kostelijk en hoe ik mij die dagen daarna voel zie ik dan wel weer. Gelukkig heb ik altijd de hele week om van het weekend bij te komen.
En nee, ik weet dat dit de Besteleend is die op de foto staat. Ik maak zelf nooit of amper foto’s op zulke dagen. Ik vergeet het of geniet bewust van het moment. Met de Besteleend ga ik eind deze maand trouwens weer naar de jaarlijkse Besteleenden meeting en als we het dan toch over klein of groot hebben, dit is wel het kleinste evenement want wanneer zie je nog een Besteleend?  Vanmorgen werd ik aangenaam verrast! De neef van Hanny en Duw appte mij of ik dinsdag aanwezig was en dat hij nog wat spullen had van de Ford Fiesta die ik van zijn tante gedoneerd kreeg in 2022. Ik heb niet gevraagd wat ze hadden en liet het over me heen komen. De dames Maas waren de buren van mijn familie op Texel en heb ik mijn hele leven gekend. Ook beide heren kwamen vanmorgen rechtstreeks van het eiland. Ze hadden de boot van 7.00 uur.  Ze hadden een envelop met papieren bij zich met o.a. de originele aankoopfactuur uit 1993 en mijn dag was al goed! We zaten aan de koffie en ik vertelde ze dat de Ford Fiësta in deze Laurent David uitvoering geleverd was met een tassenset en paraplu. Nee het huis is inmiddels leeg en vorige week zijn we met de familie bij de notaris geweest om het laatste stuk af te wikkelen.  Een tijdje later zei één van de broers "Ik loop even naar de auto" en kwam vervolgens met een grijns van oor tot oor binnen met de tassenset en paraplu! "We hadden het al geruime tijd voor je liggen en we hadden het aan je nicht kunnen geven, maar dit wilden wij graag zelf brengen en we hebben gewacht tot we toch in de buurt waren.
Onze tantes kwamen het eiland nooit af, dus de tassenset is nieuw en compleet. Een zus van ons heeft ooit een tas uit de set gekregen en die heeft ze een paar keer gebruikt, die zit er ook in want de tassen horen bij de auto!" Heren, nogmaals bedankt want ik ben hier ontzettend blij mee, ik had een topdag! We hebben ooit intern afgesproken om de klanten tevreden te houden en dat ik er met de tengels vanaf zou blijven! Dit geldt dus zeker voor mijn eigen spul. Een beetje red ik mij wel, maar maak het niet te ingewikkeld. Ik was altijd 6 dagen in de week druk met de in- en verkoop en voor het sleutelwerk hadden we monteurs, dus die slag heb ik gewoon gemist.  De Lancia Y10 heeft vanaf december vorig jaar onaangeroerd op dezelfde plek gestaan. In januari had ik een bericht geplaatst dat ik er dit seizoen mee ging rijden en inderdaad, hij is verzekerd, uit de schorsing gehaald en APK gekeurd. Maar de laatste punten moesten nog worden aangepakt waaronder niet kunnen schakelen, want er was iets losgeschoten!
Mijn hoofd stond er niet naar en een aantal hebben dit seizoen geen aandacht gekregen, waaronder dus deze. Gezondheid loopt niet altijd lekker, dus dan is alles een uitdaging ,maar ik klaag verder niet en ben een tevreden en optimistisch mens. Eén van onze oud medewerkers, Barry, was hier gisteren even en dat is een aanpakker! Die kroop eronder en rommelde wat in de lades en kreeg hem aan het schakelen. Binnenkort gaat hij de laatste zaken op orde stellen zodat de Lancia voor volgend seizoen wel in de roulatie mee kan draaien. Barry heeft hier tien jaar gewerkt, is inmiddels alweer 17 jaar weg en ik beschouw hem als één van mijn beste vrienden. Gisterenmiddag stond in de planning om de Commodore te wassen voor een rit van zondag. Onverwachts heb ik er nog één gewassen ,waar ik eerdaags over zal vertellen en dus heb ik de Y10 ook gelijk meegepakt. Ik heb mij gisteren goed vermaakt, geen wonder als je zo’n auto ziet staan glimmen.  Twee Alto’s uit de verzameling. De rechter kreeg ik gedoneerd van mevrouw de Vreede uit Zwijndrecht die deze nieuw had gekocht in 1996. Ze kwam op een leeftijd dat ze besloot te stoppen met autorijden en haar rijbewijs niet meer ging verlengen. Inmiddels is er al één en ander aan deze Alto gedaan en het schiet aardig op.
De andere is nieuw geleverd door Pijnappel hier in Apeldoorn aan de eerste eigenaresse in 2001, beide op steenworp afstand van waar ik woon. Lieve vriendin Denise kocht deze een aantal jaren terug van de kleinzoon van mevrouw waar ik bij stond. Toen deze overbodig was geworden kreeg ik hem voor de verzameling. Aan deze is een aantal punten aangepakt en heb ik onderdelen gevonden, wat soms een uitdaging is. Want hele simpele dingetjes zijn domweg niet te vinden en je moet heel veel geduld hebben. En laat dat hier nou in overvloed aanwezig zijn! De één heeft 67.000 kilometer gedraaid en de ander 72.000, dus lage standen en heerlijke kleuren. Ze staan hier mooi droog aan de druppellader. |
Index
Alles
Archief
December 2025
|
RSS-feed