Anekdote # 18

Eens kijken hoeveel op zichzelf staande verhalen ik hieruit weet te slepen. Tellen jullie mee?

Twee Mercedessen 508D ergens rond 1997 op transport naar de havens; besteming Ghana. Steven was/is een Ghanees die in Doetinchem woonde en werkzaam was in een slachthuis. Wij verkochten hem beide bussen. Ontzettend aardige kerel maar met een Ghanees handel doen had altijd onze voorkeur en ik heb alleen maar goede herinneringen aan die mensen. Dat land was altijd mijn favoriet om zaken mee te doen. Je moest alleen de afspraken goed vastleggen want ze gaven je rustig honderd gulden aanbetaling met de mededeling ik kom volgende week betalen en als je niet oppaste stonden ze maanden later een keer op de stoep.

Steven vroeg of hij op de zaterdagen de bussen vol mocht laden met onderdelen. Wij verkochten ook nog één en ander aan onderdelen en hij is maanden aan het laden geweest. De bussen zaten inmiddel al propvol en hij kwam met een kinderfietsje aanzetten. Dan ging er weer een hele partij onderdelen uit en het fietsje moest en zou mee wat uiteindelijk ook lukte. Eenmaal vol hebben we de bus dicht gelast wat ook te zien is bij de zijdeur waar zelfs een plaat op is gelast omdat die daar enigzens krokant was.
​
Vooral de witte gesloten bus was inmiddels zo zwaar geladen dat de hele opbouw de bladveren plat deden liggen. Hij was zelfs zo zwaar dat we met drie man moesten sturen! Maar hoe krijg je het spul uit de haven? Ik nam contact op met collega Wil Krommenhoek waar ik altijd een fijn contact mee heb gehad en nog steeds.

​Ik stond vrijdag laat in de middag in 2001 met mijn Iveco EuroCargo met pech bij Capelle a/d IJssel en had brand in de kabelboom. Gelukkig niet de hele auto afgefikt maar de schade was 19.000,- ex btw wat de verzekering netjes heeft vergoed. Ik belde Wil op en vergeet het nooit. "Bel mij met een uur terug want ik ben bij de opening van het nieuwe pand van Wensink hier in Apeldoorn en heb net mijn eerste biertjes op, anders was ik zelf gekomen".

Een uurtje later belde ik terug. Chauffeur komt eraan! Moet ik de aanhanger afkoppelen en de bus eraf? "Nee alles gaat mee. Er staat een lel van een Transit op de truck! Alles gaat mee!" De chauffeur was er om een uur of 22.00 en we hebben het spul erop gekregen. Ver boven de 4 meter hoogte en veel en veel te lang reden we in de nacht terug naar Apeldoorn. Bij Nieuwegein kreeg hij nog een klapband en de plek waar we stonden kan ik zo aanwijzen. Om iets van 07.00 uur zaterdagmorgen vroeg reden we de Spoorstraat in en schoven we mijn truck langs de Nettenfabriek. Je ziet dat stukje op de eerste foto achterin.

Twee weken later belde ik Wil op. Ik heb nog geen factuur van je ontvangen. "Dat klopt en die komt ook niet. Jij bent een van de weinige handelaren in Apeldoorn die de klanten altijd doorstuurt wanneer ze een truck nodig hebben dus die factuur komt ook niet. Weet je wat! Je hebt mijn chauffeur honderd gulden fooi gegeven, doe mij ook maar honderd gulden". En aldus geschiedde.

De witte 508 kochten we van autobedrijf de Groot in Naarden met een defecte motor. Theo was een echte markante Amsterdammer met een enorm grote bek en nog groter klantenbestand. Ging je een keer met hem naar een van zijn klanten dan wist hij precies welke deur hij naar binnen stoof en ze waren altijd blij om Theo te zien. Ze zijn ook jarenlang servicepunt voor ons geweest want we deden veel zaken in die regio. Om een klant naar Apeldoorn te laten komen voor een redelijk eenvoudig te verhelpen iets en soms ook grotere reparaties stuurden we de klant naar o.a. de Groot, maar zo hadden we meer adressen in het land. Utecht en onder de rook van Lemmer bijvoorbeeld.

En dan hebben we de oranje pick-up met huif want we zijn er nog niet. Deze kochten we op de veiling in Barneveld en was afkomstig van de gemeente Groningen met de mededeling dat kopie deel 3 ontbrak. We moesten hem vrijwaren en een nieuw deel aanvragen bij de RDW. Je moest dan naar het politiebureau waar een agent het chassisnummer controleerde maar die was door roestvorming nauwelijks te lezen.
"Dat krijg je nooit voor elkaar", hoor ik pa nog zeggen. Laat mij maar dat komt wel goed en ben met een kop koffie en het kenteken achter mijn bureau gaan zitten. Dezelfde die ik een paar dagen terug liet zien en heb het complete chassisnummer in mijn hoofd gestampt van voor naar achter en van achteren naar voren.

Ik betaalde een tientje op het politiebureau en oom agent liep mee naar de auto. Hij kroop onder de bus. "Het is niet te lezen!" Ik kon het wel zien, laat mij dan eens en ratelde het nummer op. Hij er weer onder: "Ik zie niks!" Het is inderdaad slecht te lezen maar je moet ook onder een bepaalde hoek met lichtinval kijken. Hij liet mij weer. "Wat is het laatste cijfer en de zevende en de vierde?" Ik had ze dusdanig ingestudeerd dat ik ze probleemloos opratelde. "Ik denk dat ik maar eens naar een nieuwe bril ga kijken", zei hij terwijl ik het document met stempel in ontvangst nam.

Wat ons ook altijd is bijgebleven is toen de bus hier op het terrein stond er een dame van de gemeente Groningen kwam kijken naar een pick-up voor een oud ijzer boertje dat door de gemeente gesubsidieerd werd. En die verkochten wij? Een blauwe Mercedes 508 pick-up.