onze
|
|
© www.automuseumpje.nl 2024
Scroll naar beneden voor meer berichten. Onderaan de pagina kunt u verder of terug met <<vorige of >>volgende. Zoeken kan in de Index of via de zoekbalk.
|
Eens kijken hoeveel op zichzelf staande verhalen ik hieruit weet te slepen. Tellen jullie mee? Twee Mercedessen 508D ergens rond 1997 op transport naar de havens; besteming Ghana. Steven was/is een Ghanees die in Doetinchem woonde en werkzaam was in een slachthuis. Wij verkochten hem beide bussen. Ontzettend aardige kerel maar met een Ghanees handel doen had altijd onze voorkeur en ik heb alleen maar goede herinneringen aan die mensen. Dat land was altijd mijn favoriet om zaken mee te doen. Je moest alleen de afspraken goed vastleggen want ze gaven je rustig honderd gulden aanbetaling met de mededeling ik kom volgende week betalen en als je niet oppaste stonden ze maanden later een keer op de stoep.  Steven vroeg of hij op de zaterdagen de bussen vol mocht laden met onderdelen. Wij verkochten ook nog één en ander aan onderdelen en hij is maanden aan het laden geweest. De bussen zaten inmiddel al propvol en hij kwam met een kinderfietsje aanzetten. Dan ging er weer een hele partij onderdelen uit en het fietsje moest en zou mee wat uiteindelijk ook lukte. Eenmaal vol hebben we de bus dicht gelast wat ook te zien is bij de zijdeur waar zelfs een plaat op is gelast omdat die daar enigzens krokant was. Vooral de witte gesloten bus was inmiddels zo zwaar geladen dat de hele opbouw de bladveren plat deden liggen. Hij was zelfs zo zwaar dat we met drie man moesten sturen! Maar hoe krijg je het spul uit de haven? Ik nam contact op met collega Wil Krommenhoek waar ik altijd een fijn contact mee heb gehad en nog steeds. Ik stond vrijdag laat in de middag in 2001 met mijn Iveco EuroCargo met pech bij Capelle a/d IJssel en had brand in de kabelboom. Gelukkig niet de hele auto afgefikt maar de schade was 19.000,- ex btw wat de verzekering netjes heeft vergoed. Ik belde Wil op en vergeet het nooit. "Bel mij met een uur terug want ik ben bij de opening van het nieuwe pand van Wensink hier in Apeldoorn en heb net mijn eerste biertjes op, anders was ik zelf gekomen".  Een uurtje later belde ik terug. Chauffeur komt eraan! Moet ik de aanhanger afkoppelen en de bus eraf? "Nee alles gaat mee. Er staat een lel van een Transit op de truck! Alles gaat mee!" De chauffeur was er om een uur of 22.00 en we hebben het spul erop gekregen. Ver boven de 4 meter hoogte en veel en veel te lang reden we in de nacht terug naar Apeldoorn. Bij Nieuwegein kreeg hij nog een klapband en de plek waar we stonden kan ik zo aanwijzen. Om iets van 07.00 uur zaterdagmorgen vroeg reden we de Spoorstraat in en schoven we mijn truck langs de Nettenfabriek. Je ziet dat stukje op de eerste foto achterin. Twee weken later belde ik Wil op. Ik heb nog geen factuur van je ontvangen. "Dat klopt en die komt ook niet. Jij bent een van de weinige handelaren in Apeldoorn die de klanten altijd doorstuurt wanneer ze een truck nodig hebben dus die factuur komt ook niet. Weet je wat! Je hebt mijn chauffeur honderd gulden fooi gegeven, doe mij ook maar honderd gulden". En aldus geschiedde.  De witte 508 kochten we van autobedrijf de Groot in Naarden met een defecte motor. Theo was een echte markante Amsterdammer met een enorm grote bek en nog groter klantenbestand. Ging je een keer met hem naar een van zijn klanten dan wist hij precies welke deur hij naar binnen stoof en ze waren altijd blij om Theo te zien. Ze zijn ook jarenlang servicepunt voor ons geweest want we deden veel zaken in die regio. Om een klant naar Apeldoorn te laten komen voor een redelijk eenvoudig te verhelpen iets en soms ook grotere reparaties stuurden we de klant naar o.a. de Groot, maar zo hadden we meer adressen in het land. Utecht en onder de rook van Lemmer bijvoorbeeld.
En dan hebben we de oranje pick-up met huif want we zijn er nog niet. Deze kochten we op de veiling in Barneveld en was afkomstig van de gemeente Groningen met de mededeling dat kopie deel 3 ontbrak. We moesten hem vrijwaren en een nieuw deel aanvragen bij de RDW. Je moest dan naar het politiebureau waar een agent het chassisnummer controleerde maar die was door roestvorming nauwelijks te lezen. "Dat krijg je nooit voor elkaar", hoor ik pa nog zeggen. Laat mij maar dat komt wel goed en ben met een kop koffie en het kenteken achter mijn bureau gaan zitten. Dezelfde die ik een paar dagen terug liet zien en heb het complete chassisnummer in mijn hoofd gestampt van voor naar achter en van achteren naar voren. Ik betaalde een tientje op het politiebureau en oom agent liep mee naar de auto. Hij kroop onder de bus. "Het is niet te lezen!" Ik kon het wel zien, laat mij dan eens en ratelde het nummer op. Hij er weer onder: "Ik zie niks!" Het is inderdaad slecht te lezen maar je moet ook onder een bepaalde hoek met lichtinval kijken. Hij liet mij weer. "Wat is het laatste cijfer en de zevende en de vierde?" Ik had ze dusdanig ingestudeerd dat ik ze probleemloos opratelde. "Ik denk dat ik maar eens naar een nieuwe bril ga kijken", zei hij terwijl ik het document met stempel in ontvangst nam. Wat ons ook altijd is bijgebleven is toen de bus hier op het terrein stond er een dame van de gemeente Groningen kwam kijken naar een pick-up voor een oud ijzer boertje dat door de gemeente gesubsidieerd werd. En die verkochten wij? Een blauwe Mercedes 508 pick-up.
0 Opmerkingen
 Oudjaarsdag ‘94 en alles zat tegen. Het was een ontzettend rommelige en drukke dag. Er moesten nog wat bestelauto’s worden afgeleverd in de haven van Amsterdam en daarna reed ik door om Volkswagen Transporters T3 op te halen in Noordwijk bij de Nissan dealer Abswoude. Daar had ik sinds ik voor de eerste keer in 1990 binnen kwam wandelen een ontzettend fijn contact met verkoper Dick Witjes.
Zij hadden 10 Nissan Urvans geleverd aan de plaatselijke aannemer en daar waren ook tien inruilers op vrijgekomen die wij allemaal hadden. Die Urvans hebben wij later ook alle tien weer gekocht! Of ik die dag twee keer naar Abswoude ben gereden wil ik vanaf wezen maar de dag liep dus stroef. Ik strandde later in de middag met een lege tank op de A1 pal voor het Shell tankstation Lucasgat. Er zaten twee tanks onder de truck en er zat iets niet goed waardoor de extra tank er geen zin in had. Ik liep met mijn jerrycan over de groene geluidswal rechtstreeks fluitend en lachend richting de pompeilanden en daar waren twee heren van de KLPD hun opvallende Volvo station aan het vertroetelen met een vers sapje. Op nogal belerende toon probeerden ze mij de oren te wassen toen ik vertelde dat ik met een lege tank stond en waarom. Ik moest vooral die lach van mijn gezicht halen want anders kreeg ik een bekeuring was waar het kort op neerkwam. Nou heren ik zou zeggen leef je dan lekker uit en schrijf die boete maar want jullie zijn de laatsten waar ik een beetje chagrijnig voor ga lopen doen. Mijn hele dag zit tegen en dat ik uitgerekend hier voor het tallud richting pomp kan wandelen is de eerste keer deze dag dat het meezit dus ik hoor wel wat het wordt en ik ga tanken. Een ander voorval herinner ik mij met dezefde truck bij VW dealer Century Groningen. Net twee Transporters geladen en op het punt om weg te rijden kwam er een sjaggeraar op mij af. Wat kosten die dingetjes kort voor de handel? Weet ik niet. Hoe oud en kilometers? Weet ik niet. Van welk bedrijf ben je? Weet ik niet. Waar ga je naartoe? Weet ik niet. Waar kom je vandaan dan? Weet ik niet Heb je een telefoonnummer? Weet ik niet Hoe heet je? Weet ik niet Jij weet ook niks! Klopt, weet ik Tot voorbij Assen heeft hij achter mij gereden en gaf hij het op en nam een afslag. Eén van de dingen die je in zaken niet doet is handel drijven bij een ander op zijn terrein, zo heb ik het van pa geleerd. Ik wens jullie allen een fijne jaarwisseling In 2002/2003 ruilden wij ongezien deze Volkswagen LT personenbus in van Taxi Seubers uit Aalden. We zouden hem zelf weghalen bij een collega taxibedrijf in de provincie Groningen. Aangezien wij barstensvol zaten met auto's en vader nogal praktisch was aangelegd, heeft dat destijds veel te lang geduurd. Heb daar best verhitte discussies met hem over gehad wanneer ik zei neem gelijk die bus mee en dacht, dan het is mij de energie niet waard. We zaten er vaak genoeg in de buurt om handel te halen.  Dus toen ik na bijna een jaar bij het taxibedrijf voor de deur stopte en mij had aangemeld, stond ik er dus ook niet raar van op te kijken dat de eigenaar (terecht) woest op mij afkwam en riep "WAT BEN JE LAAT". Het floepte er bij mij uit en ik antwoordde met een lach op mijn gezicht: Het was druk aan de weg! Verbouwereerd draaide de beste man zich om en liep terug naar waar hij vandaan kwam en ik heb hem niet meer gezien. Ik denk liever niet na voordat ik iets zeg en laat me liefst net als de rest verrassen als ik hoor wat er nu weer uit mijn mond komt!
Ze hadden de bus al die tijd in de opslag bewaard want het dakluik zat er niet meer in. De monteurs hielpen mij keurig met een startaccu en uitrangeren achter mijn truck waar ik hem rustig kon laden en vastsjorren. En ik kon met een rood hoofd mijn weg vervolgen! Anekdote #15 is er letterlijk één voor onder de kerstboom. Het was op een vrijdagmiddag november of december 1993 en er stopte een grote telekraan bij ons voor de deur. De machinist stapte uit en kwam op zijn klompen bij ons het erf op lopen. Ik liep naar hem toe en het eerste wat uit zijn mond kwam was: "Al die auto,s mot'n weg!" Pardon? "Al die auto's mot'n weg, want ik mot bie de buur'n de boame weghoaln". Ja en? Hij gebood mij nogmaals dat alles aan de kant moest, want dan kon hij makkelijk bij de buren twee huizen verderop de boom uit de achtertuin tillen via ons terrein.  Vent wat heb ik met jou te maken! sodemieter een eind op met je boom en zoek het een eind uit! Ik ben weer naar binnen gegaan want het was mij te guur buiten. Ze zijn tot het donker urenlang bezig geweest om de boom over de huizen te tillen en de kraan heeft al die tijd in de smalle Spoorstraat de boel geblokkeerd.  Ik sprak later buurman Henk en die wist van zijn buren al wat de plannen waren. "Hebben jullie van Burik al ingelicht?" Nee dat is niet nodig, komt wel goed. "Praat nou even met hun, want in overleg kan alles bij ze". Nee dat zat dik in orde. Daar zijn ze dus op de harde manier achter gekomen.
Mijn vader spuugde vroeger niet in een glaasje bier. Zo zat hij eens op een vrijdagavond in de kroeg en daar kwam hij een andere handelaar tegen. Eén die het motto hanteerde 'je hebt niets aan vaste klanten, veel beter is om ze een keer flink een poot uit te trekken want daar verdien je meer mee dan ze zeven keer een auto op een fatsoenlijke manier te verkopen!' En nee dit is niet iets wat ik zelf verzonnen heb maar wat ze zelf rondschreeuwden!  "Die oudste twee van je kom ik geregeld tegen in de kroeg, maar je jongste nooit, is dat een homo?" Rij zo maar mee naar huis dan laat ik het wel zien. En zo stond er een taxi met twee chauffeurs die mijn vader en zijn auto thuisbrachten en kwam mijn vader met de andere handelaar de kamer binnen, beiden flink in de olie. Peter loop even mee en laat je handel zien. En zo liepen we met ons drieën het magazijn in waar ik mijn handel had staan. Hier is Peter altijd druk mee en verdient hij de kost. Ik zie mijn vader nog glunderen van trots ook al is het ergens 40 jaar terug. De volgende dag stonden de beide zonen van de man op de stoep. Senior had ze gestuurd en ze moesten een voorbeeld aan mij nemen dus begonnen ze ook in de bromfietsen. Ik verkocht ze een Puch Maxi die ik net binnen had en waar werk aan zat.  Twee weken later reed ik op mijn Sparta Lucky bij hun door de straat en senior stond het grind te schoffelen, hij zag mij rijden en wenkte dat ik moest komen. "Je bent een koopman kak want je hebt de winst laten liggen! Die jongens van mij willen tenminste werken en hebben samen het brommertje er op een hele zaterdag samen nieuw voorgezet en daarmee een halfhonderd de man verdiend".
Nou dat is hartstikke mooi voor ze maar ik heb er niks aan gedaan en 150 gulden aan overgehouden! Woest werd de man en ik moest voor het geluk ze 50 de man geven. Stuur ze maar dan verkoop ik ze er nog één, en gaf mijn Sparta Lucky gas. En warempel ik verkocht ze diezelfde dag een Tomos! Senior en één van de zonen leven inmiddels niet meer en het bedrijf is al jarenlang ter ziele dus wie het zijn doet er niet toe, maar een aantal zal weten wie het waren. Hoe ik ooit met die bromfietshandel begonnen ben is weer een verhaal op zichzelf en zal ik ook een keer vertellen We hadden jaren terug een partij van een stuk of 8 Mercedes Sprinter 412D Maxi Dubbele cabines van Hardeman uit Veenendaal via Pordon uit dezelfde plaats ingekocht. Prachtig materiaal waar wij altijd erg blij van werden. De eerste van het stel was behoorlijk snel verkocht en stond op een donderdag voor de werkplaats klaar voor aflevering. Er kwam een man binnenlopen en hij vroeg wat die rode 412 Maxi moest kosten. Die is verkocht en komen ze straks ophalen. "Man wat jammer, want dat is precies wat ik zoek en waren we snel uit geweest". Goh, dat is ook wat, dat u dit precies zoekt. "Ja, het is mijn kleur ook nog. Ik heb veel ruimte nodig en moet soms ook met meerdere mensen op pad. En dat imperiaal is ook handig met die trap op de achterdeur. Hoeveel mag hij op de trekhaak hebben?" 3.000 kilo. "Ach wat jammer dat ik niet op tijd was".  Dus als ik het goed begrijp kunnen wij u zo opschrijven als er weer een binnenkomt? "Ja hoor, dan zijn we in twee tellen klaar! Wilt u mij dan bellen?" Loopt u maar eens mee en liep door de werkplaats naar het achter terrein. Destijds zaten er houten platen in de deur en had je van binnenuit geen zicht, maar toen ik de loopdeur opende botste je gelijk tegen de hele bups aan. Nou beste man, zoek er maar één uit dan maken we de boel rond, krijgt u koffie en maak ik de factuur.  "Ze zijn wel groot en die kleur is ook niet helemaal hetzelfde. En om op dat imperiaal te klimmen, is ook een beste hoogte. En zo vaak ben ik uiteindelijk ook niet met meer mensen onderweg".
Ik heb de beste man vreselijk hard uitgelachen en verteld dat we types als hij ouwehoers noemden. Die koffie heb ik zeker gedaan, maar samen met mijn ouwe heer die er ook de humor van in kon zien. Deze '93-er DAF 400 kwam ooit via de Mercedesdealer bij een vishandel uit Bunschoten Spakenburg vandaan. We adverteerden deze volgens mij voor iets van € 1.750,- ex btw. Hij kostte niet veel maar het was ook niet veel en visauto’s ruiken nu eenmaal niet naar roosjes.  Er kwam nogal een behoorlijk bekakt stel binnen. "Wij komen kijken naerrr de DAF vierrrhonderrd". Loopt u maar mee. "Nou ja zeg. Deze ooto voldoet helemaal niet aan de omschrrrijving in uw adverrrtentie. Hij heeft geen stuurrrbekrrachtigiging, geen lederren bekleding, geen airrrconditioning"... en zo noemde het stel de hele waslijst wat er allemaal niet opzat; electrische ramen, centrale vergrendeling, lichtmetalen velgen, wat ze hadden kunnen zien op de foto.
Ze waren ontzettend beledigd en maakten mij uit voor rotte vis, wat dan wel weer bij de bus van Kniertje paste. Ik wist precies hoe ze daarbij kwamen en vertelde ze dat ook. U komt hier binnen aan de hand van een advertentie op bedrijfswagen.nl en u heeft de hele waslijst met opties gezien van abs tot zonnedakje, maar het enige van de opties dat is aangevinkt, zijn de trekhaak en bijrijdersbank. Dat dat enigzins onduidelijk zou kunnen zijn snap ik, maar u heeft ook nog een stel hersens die na zouden kunnen denken of u had even gebeld, maar loop mij niet uit de maken voor scharrelaar, oplichter en wat allemaal in uw deftige vocabulaire naar boven komt drijven, want daar ben ik niet van gediend. En weg waren ze. Overigens was deze DAF één van de eerste die binnenkwam en voldeed aan de HACCP normen, wat inhield dat de laadruimte geïsoleerd was met polyester om op een veilige manier levensmiddelen te vervoeren, wat in die tijd ook hard nodig was want ook daar kunnen we een boek over schrijven.
Wat dat betreft hebben we hier zat meegemaakt. We schrijven 1985 en ik was met mijn 18 jaar nog nat achter de oren! Pa had een tip van een klant gekregen dat ze bij Rijkswaterstaat nieuwe Toyota Dyna’s gingen aanschaffen voor hun kantonniers (ik heb het woord ook niet verzonnen!). Tiemens in Arnhem ging ze leveren en pa zou bellen. Iedere dag vroeg ik aan pa: "Heb je al gebeld?" Maar iedere dag had hij wel een smoes en gaf als antwoord "Morgen" en zo ging dat een paar weken lang. Op een maandag ik kwam denk ik uit school en ik vroeg het hem opnieuw, met als resultaat het bekende antwoord. Hij zat achter zijn buro en ik pakte de bakkelieten telefoon en zette die recht voor zijn neus: "En nu ga je bellen!  Zonder enig verweer belde hij het 085 nummer en kreeg de juiste man te pakken, eigenaar Rob Terberg. Hij maakte een praatje en sloot af met: : Tot woensdag" en we hadden een afspraak. Ik mocht mee die dag en ergens rond de middag hadden we de eerste 20 gekocht. Alles wat hier op de foto geel is komt uit die partij. Nadien zijn er nog veel van Rijkswaterstaat bij ons binnengekomen en meestal in aantallen.
Van één van de eerste Mercedes TN 307 dubbel cabine pickups die we in eigen werkplaats netjes ervoor hadden gezet, had pa gezegd "Spuit deze maar blauw", want daar had hij een koper voor in gedachten. Die koper ging op dat moment niet zo snel en tussentijds kwam er een ander. "Ik wil hem wel, maar dan moet hij Rijkswaterstaat geel worden". "Zoek maar een ander uit, maar deze spuiten wij niet nog een keer". Ze deden geen zaken! Uit dezelfde periode heb ik altijd een verhaal onthouden dat ook te maken had met een Mercedes TN 307, een blauwe in verlengde- en verhoogde uitvoering. We kregen belastingcontrole en twee inspecteurs melden zich op een ochtend bij ons op kantoor. Ze onderzochten de boeken en namen één en ander mee. Na een paar weken kwamen ze met hun bevindingen waaronder: "U heeft een Mercedes verkocht voor export naar Marokko, maar deze bus rijdt nog in Nederland. Wij houden u daar verantwoordelijk voor want u heeft geen goed onderzoek gedaan. U heeft BTW-vrij geleverd en u moet dit alsnog betalen en daar bovenop 100% boete. U had beter naar zijn legitimatie moeten vragen". "Pa werd er niet warm of koud van. "Heren u heeft zich hier beiden een paar weken terug gemeld en u heeft keurig uw pasje laten zien dat u van de belastingdienst bent, dat klopt toch?" Jazeker, knikten de heren instemmend. "Heeft u ook naar mijn legitimatie gevraagd?" - "Eh nee!" - "Wie zegt dat ik van Burik ben! Misschien ben ik wel de buurman". De heren inspecteurs wisten niet wat ze moesten zeggen en de aanslag met boete werd teniet gedaan. Ik stond er met de neus bovenop en vond het de normaalste zaak van de wereld, niet beseffende op dat moment hoe bijzonder het antwoord van pa was en ik me dit 40 jaar later nog als de dag van gisteren weet te herinneren. Mijn vader was bijzonder! Ergens begin deze eeuw adverteerden wij een Mercedes Vito. Hij was goedkoop en dat had een reden, het was niet moeders mooiste. Mooi van verre en verre van mooi dus! Adverteren op de landelijke websites en ook op die van ons ging nog gepaard met slechts één foto. In de omschrijving stond duidelijk hoe de staat was.  Op een vrijdag belde een man en vroeg naar de staat en ik vertelde hem dat het geen mooie was en vandaar de prijs. "Ik kom van Antwerpen en kan ik maandagmorgen vroeg bij u zijn? Rond een uur of 07.00 uur". Dat is wel vroeg maar kom maar.
Die maandagmorgen kwam inderdaad de beste man op tijd en we hadden de Vito voor de werkplaats staan. Ik liep op hem af en zei vriendelijk goedemorgen, waarop hij nors antwoordde: "Is dit de Vito?" Goedemorgen, zei ik nog een keer en hij weer: "Is dit de Vito?" Ik zal u uitleggen hoe wij werken. Wij beginnen vanaf wakker worden met goedemorgen te zeggen en dat houden wij stug vol tot het middaguur want dan zeggen we goedemiddag. Dat doen we tot een uur of zes en tegen die tijd dat we naar bed gaan dan wensen we elkaar weltrusten. Hij keek mij dom aan en ik herken die blik want ik heb de cursus dom kijken ook eens gevolgd, zelfs de vervolgcursus dom lull'n met succes afgerond! Hij was even stil en het hoge woord kwam eruit: "Is dit de Vito?" Volgens mij ben ik toen naar binnen gelopen en heb de man laten staan, maar daar heb ik dan weer geen actieve herinnering aan. Zo hadden we ooit een man en vrouw over de vloer met een zoontje van een jaar of 12. Ze liepen op het voorterrein te kijken tussen de auto’s. Ik sprong er niet gelijk bovenop maar vroeg vriendelijk of ik ze helpen kon en wat ze zochten.  De ouders spraken geen woord en het jochie antwoordde: "Als we wat willen, dan roepen we wel", maar ze zochten een Hyundai H200! Ze bleven erg lang tussen de auto’s kijken dus logisch dat ik er later nog een keer naartoe liep. Het ventje deed weer het woord. "We kijken en als we wat willen, hoort u het vanzelf!" Op het voorterrein zullen pakweg 5 Hyundai's H200 in dubbel cabines hebben gestaan, terwijl er veel meer op het achterterrein stonden. Ik wees ze daarop en maakte er verder geen woord aan vuil.
Ze zullen zeker een half uur als het geen drie kwartier is op het voorterrein hebben rondgelopen, waarna ze zich in de werkplaats melden hoe ze achter kwamen en ik wees ze de weg. Tot mijn stomme verbazing kwamen ze met een paar minuten weer binnen. Met de kin omhoog om zich heen kijkend en op verontwaardigde toon kreeg ik van de zoon te horen dat ze het hier wel hadden bekeken en ze gingen weer! Ik bedacht mij geen moment en gaf als tegenreactie ook met de kin omhoog nog eens om mij heen kijkend: Ik heb het hier eigenlijk ook wel bekeken, ik ga mee en liep mee naar hun auto die vooraan de weg geparkeerd stond. Bij hun auto aangekomen stond ik bij het vierde portier om de klink vast te houden. "Wat bent u van plan?" werd mij gevraagd door de vader. Verrek hij kan praten en nog in het Nederlands ook! Dat heb ik toch gezegd, ik heb het hier ook wel bekeken en ga met jullie mee! Verbouwereerd stonden ze te daar toen ik schaterlachend weer terug naar de werkplaats liep Eergisteren was ik met de Commodore op het Oldtimertreffen in Aalten aanwezig. Ik kwam daar aan de praat met een bekende die ik geregeld ontmoet op zulke dagen en hij was nu samen met een vriend. Bert Haar vertelde dat de naam van Burik uit Apeldoorn onlangs ter sprake was gekomen, waarop die vriend had geantwoord "Daar heeft mijn opa een jaar of 50 geleden een Henschel gekocht. Wink uit Zeewolde!". Die naam zegt mij zo niks en mijn vader kan ik het niet meer vragen, zeker een H261? "Ja dat klopt!" Was het een gele of een oranje? , vroeg ik, waarop hij antwoordde "Een gele". Dan is het er één van Mourik geweest en ik denk dat ik er zelfs een foto van heb. "Dat zou geweldig zijn, want we hebben er verder helemaal geen tastbare herinneringen van. Als je een keer zou willen spitten graag".  Oh, wacht maar even, ik denk dat ik de foto zo heb, want volgens mij staat deze op mijn Flickr account. Het toeval wou dat ik vorige week op een Facebookgroep had gereageerd, waar iemand riep dat Mourik nooit met Henschel had gereden. Niet veel, maar ze hadden ze wel. Daarentegen kwam bij Mourik een flink aantal H261 los in oranje omdat ze Weber Jutphaas hadden overgenomen, wat nu de zandput van Mourik is in Nieuwegein en Jutphaas in Nieuwegein is opgegaan samen met Vreeswijk.
De foto is zeker pakweg 50 jaar geleden genomen omdat het huis ervoor in ‘76 of ‘77 is afgebroken om ruimte te maken voor de handelsvoorraad. Vrijwel alles op de foto is ex-Mourik dus het was voor mij vanzelfsprekend een wilde gok. Ook de witte Fiat in de laadbak kwam daar weg, want zo gingen de personenauto’s mee. De hele lange dikke houten oprijplanken die we hiervoor gebruikten om te lossen moeten nog ergens rondzwerven. Pa had meer adressen waar hij de handel kocht maar die vielen in het niet bij de aantallen uit Groot-Ammers. Zo kan ik mij bijvoorbeeld ook van der Meijden uit Koudekerk a/d Rijn herinneren en of via de W.E.B. uit Groningen. De man vertelde dat opa het er vaak over had gehad dat het een fijne truck was waar ze jarenlang met veel plezier en zonder onkosten mee hadden gereden en dat maakt mij enorm trots, want dat hoor ik vaak, en als ik dan thuis kom en het moeder vertel zij ook! Onlangs was er nog iemand die mij recht in mijn gezicht verweet dat het belachelijk is om die oude verhalen op te rakelen. Dit zal dus ook zeker gelezen worden want ze weten precies wat ik plaats, dat dan weer wel. Ik weet waar ik vandaan kom en in het leven sta en dat voelt goed. Mij maakt niemand gekker dan ik al ben. Pakweg 20 jaar geleden verkocht ik telefonisch deze Volkswagen Caddy koelwagen aan de Seat dealer in Meerkerk op een dinsdag. "Donderdag komen wij hem halen want woensdag is altijd mijn vrije dag". Ik kan hem morgen meenemen want ik ga met de truck naar Rotterdam om handel op te halen en dan heeft u hem bij de deur. Ik reken niks voor het transport maar de enige voorwaarde die ik heb is betaling voordat ik hem op de truck ga laden. "Maar ik heb nog niets gezien en betaal niet blindelings! Dan maak ik vast 50% over". Dat is prima, dan zet ik hem vast met de voorwielen op de aanhanger. De beste man die ook de eigenaar van het bedrijf was begon hierop zo vreselijk hard te lachen dat hij gelijk alles overboekte. De volgende dag toen ik kwam lossen, moest hij nog steeds hard lachen. Hij was voor de zekerheid toch even aanwezig. Overigens kreeg ik een compliment omdat de auto precies voldeed aan mijn omschrijving. Mooie herinneringen.
Er zijn vele verkoopgesprekken die mij bij zijn gebleven en nog lang zullen doen. Zo verkocht ik ooit een Fiat Ducato aan een dierenarts uit Deventer. Ik kende de beste man niet maar achteraf bleek dat mijn tante en nicht daar ook in zijn praktijk kwamen met hun huisdieren. Hij ging een camper bouwen.  U heeft een westers accent zo te horen, waar komt u vandaan? Hij deed daar behoorlijk geheimzinnig over. "Nou ik kom ergens uit de driehoek Rotterdam - Amsterdam - Utrecht en dan precies in het midden daarvan". Oh, uit de Woerdense Verlaat, antwoorde ik direct. "Hoe weet u dat?" Ja u zegt precies in het midden dus Woerdense verlaat!
Ik heb zelden iemand zo verbaasd zien kijken. Wikipedia even erop nageslagen; Woerdense verlaat telde op 01-01-2023 795 inwoners en de oppervlakte is 7,53 km2. Logisch toch dat ik dat dan als antwoord gaf! En als ik zo door de foto’s scroll komen er zoveel herinneringen naar boven! Ik kan voorlopig wel vooruit met dit soort verhalen.  Het was 2002 w,ant we schakelden om van de gulden naar de euro. Nlg 6.500,- werd €2.950,- voor deze Hyundai H100 Satellite personenbus. We adverteerden hem met defecte motor en om misverstanden te voorkomen vermeldden we dit in het Nederlands / Duits / Engels.
"Chef! Motor good? Getriebe good? Keine kratze, keine buile?" Ik herinner mij een echtpaar met kinderen die hevig met een vergrootglas om de auto heen liepen. "Voor dat geld mag hij wel perfect rijden. Laten we er eerst maar eens een stukje mee rijden dan kijken we straks wel hoe we er met de prijs uitkomen". Ja hoor prima ik zal de groene platen pakken, hek opendoen en een stuk of 3 auto’s die ervoor staan weghalen. Pak ik gelijk een sleepkabel. Als u dan uw auto ervoor zet dan trek ik jullie met uw eigen auto. "Waarom met mijn auto trekken? dat begrijp ik niet". Omdat u dan beter oplet als u moet remmen natuurlijk want dan hebben we allebei schade! "Wat is dat voor manier van proefrijden vroegen ze zich af". Hoe wilt u het anders doen dan als de motor kapot is! "Dat had u dan ook wel eerder kunnen zeggen!", riepen ze op zeer beledigde toon. In welke taal had ik het er dan nog bij moeten vermelden volgens u? Kwaad verlieten zij ons bedrijf en nooit meer iets van gehoord. Maar een week of twee later kwam er een bergingsbedrijf met een afsleeptruck onaangekondigd uit ik meen Zeeuws Vlaanderen. Waar komt u voor, vroegen wij. "Ja, dat vraag ik mij eerlijk gezegd ook af", was zijn antwoord. "Mijn opdrachtgever is onderweg". We gaven de beste man koffie en een plekje bij de kachel en een half uur later kwam een ander echtpaar binnen. "Ah chauffeur u bent er al, dat is mooi. We komen voor de Hyundai met kapotte motor, mogen wij hem even zien?" Ja natuurlijk en ik pakte de sleutels en liep met ze mee. Ze maakten even een kort rondje om de auto, keken een keer naar binnen en ze hadden het gezien. "Is er een postkantoor in de buurt? Als u de rekening maakt zal ik eerst even betalen en dan gaan we gauw weer terug want we moeten nog een eind rijden". Soms ging het stroef en soms ging het soepel, maar mooie tijden waren het zeker! Het was ergens begin deze eeuw en we hadden een verschrikkelijk mooie Opel Movano in de verkoop staan. Afkomstig van de eerste eigenaar en ingeruild met een mooie kilometerstand bij de Mercedes dealer in Harderwijk, destijds nog Spijker of Pordon waar het later in over is gegaan.  Ik werd gebeld door een garagehouder die mij een salvo aan vragen stelde. - Liggen de boekjes erin? - Zijn ze ook afgestempeld? - Is de distributieriem vervangen? - Is het een nette auto? - Van binnen ook netjes? - Hebben ze in de auto gerookt? - Geen brandgaatjes in de bekleding? - Heeft hij schade gehad? - Is de voorruit heel? - Rijd hij goed? - Schakelt hij goed? - Heeft u er zelf mee gereden? - Wanneer is de laatste beurt geweest? - Wat hebben ze ermee gedaan? Mijn antwoord was gereden. - Maar hij schakelt en rijd dus goed? Na alle vragen positief te hebben beantwoord, vroeg de beste man wat voor hem de garageprijs was. Na een voor hem bruikbare prijs te hebben genoemd was gelijk zijn reactie hierop: "DIE VERSNELLINGSBAKKEN GAAN ALLEMAAL KAPOT ! ! ! !"
Oh, maar dan gaat deze ook kapot, was mijn reactie. 'Hoe bedoelt u? U zegt net dat hij goed rijdt en schakelt". Ja klopt, maar u zegt dat alle bakken kapot gaan. "Ja waar slaat dat nou op? U vertelt net wat anders". Beste man, ik ga een echte kenner toch niet tegenspreken. U vertelde mij niet dat alle bakken kapot gaan behalve die van ons. "Jij vieze vuile arrogante kloo....ak!" Ik vrees dat u gelijk heeft want dat hoor ik vrijwel dagelijks. Lang verhaal kort, we zijn nooit vrienden geworden maar het gesprek staat mij helder voor de geest en ik kan er na al die jaren nog altijd om lachen.  Het was november 2008 dat we een Ford Transit te koop hadden staan. Op een dinsdag kwamen er 4 Georgiërs of Roemenen die we de Ford verkochten. Ze hadden haast om weg te komen, maar hij moest nog een apk hebben. Ze hadden geen tijd dus we bestelden een 5-daags Duits exportkenteken met verzekering. Ze zouden in de middag de auto op komen halen want dan gingen ze eerst naar de automarkt, maar ze kwamen pas woensdagmiddag en dan zouden we tijd zat hebben gehad om de apk te regelen. We hadden vooraf al verteld dat de politie lastig kon zijn met deze Duits exportkenteken dus de kortste weg het land uit bij Zevenaar was ons advies. Dat begrepen ze! (Niet)  Vrijdagmorgen werd ik gebeld door een man die zich voorstelde als politieagent van de KLPD. "Spreek ik met de eigenaar van van Burik b.v?" Ja daar spreekt u mee. "Wij hebben zojuist op de A67 richting de grens met Turnhout 4 heren uit Oost Europa aangehouden in een schitterende rode Ford Transit". Ja die is echt mooi hè!  "U bent gevestigd in Apeldoorn?" Ja dat klopt. "En de Ford Transit is een voertuig met het kenteken VX-HH-05". Ja dat klopt ook. "Maar het exportkenteken is Duits, leg mij dat eens uit!" De heren hadden haast om weg te komen maar de apk was verlopen. "Vindt u dat niet de weg van de minste weerstand?' Nou dat was inderdaad de achterliggende gedachte. "U kunt daar nu wel onverschillig over doen maar beseft u dat u een misdrijf heeft begaan?"  Nu stelt u mij zoveel vragen en heb ik er één voor u: moet ik dit afkopen met een transactie of kan ik beter mijn tandenborstel vast inpakken? De man werd steeds kwader en autoritair. "U heeft echt een probleem want de Ford staat langs de A67 ter hoogte van kilometerpaal… en wij hebben de exportplaten in beslag genomen". Nou daar staan ze dan toch prima? Ik zou wel de spiegels inklappen. Hij begon weer over het misdrijfverhaal en ik opnieuw over mijn tandenborstel.  "Is uw bedrijf nog steeds gevestigd aan de Spoorstraat 37?" Jazeker, het arrestantenbusje kan het beste stoppen voor het bedrijf of als u een keer zin in koffie hebt dan kom gerust een keer aan, vluchten doe ik toch niet.
Nooit meer wat van gehoord. Mijn eerste auto was een Fiat 127. Ik was net 18 en had drie maand later mijn rijbewijs. De eerste tijd stond er altijd wel een auto om de deur die ik kon gebruiken. Pa was weer eens in Groot-Ammers om handel te doen bij Mourik op kantoor met Cees Middelkoop. "Die jongste van mij heeft zijn rijbewijs gehaald en daar heb ik een auto voor nodig". Cees Middelkoop keek naar de overkant van de Voorstraat waar de werkplaats was, pakte de telefoon en belde de chef werkplaats. Dat bruine Fiatje leegpakken! Die gaat nu mee naar Apeldoorn. De GV-42-TD in Confort Lusso uitvoering. Mijn oudste broer was mee met pa en die heeft de auto teruggereden. Onze monteurs Steven en Joop hebben de Fiat optisch en technisch klaargemaakt en ik heb er maar vier maanden mee gereden. Het voordeel als je vader een autobedrijf heeft is dat er altijd auto’s staan, maar ook klanten zijn. Ik kon hem ook leegpakken.  De Kever had ik volgens mij samen met mijn broer voor de handel, maar dat vonden mijn ouders geen auto voor mij om mee te beginnen. De rode Fiat zal later ook bij Mourik vandaan zijn gekomen want die gebruikten ze veel. Helemaal links staat een rode Chevrolet Blazer diesel pick-up en als je goed kijkt zie je dat hij op een platte band staat. Het was bloedheet en we hoorden in de werkplaats een enorme knal! Een van de monteurs ging buiten kijken wat er was gebeurd en zag de lege band. Wat bleek nou, die band was spontaan ontploft. Pa had hem gekocht van een auto- en bandenhandelaar. Ik heb hem rondom vrijwel nieuw in de banden gezet had hij bij de verkoop verteld. Aan de hand hiervan weet ik dat de foto’s zomer 1986 zijn gemaakt. Pa wist genoeg en liet de jongens de andere drie ook controleren. Alle vier mooi profiel maar aan de binnenkant vol met pleisters. Gek hè dat de handel in Apeldoorn een slechte naam heeft!  Als laatste noem ik de blauwe Mercedes truck. Dit was een 808 en die kocht pa bij de VW dealer Autohaas. Deze was volgens mij van de vader of opa van Arie Tamboer geweest die een aardappelhandel hadden. Arie heeft nu een spuiterij die ik vanuit mijn slaapkamer aan de overkant van het spoor kan zien.
 Het zal een jaar of 30 geleden zijn dat ik samen met chauffeur Willem Reusken op een vrijdagavond naar Opel dealer Autopelle in Capelle ad Ijssel reed om een Toyota Hiace koelwagen op te halen. Toen we langs Woerden reden zei ik tegen Willem: "Op de terugweg rijden we even naar de Fiat dealer want daar heb ik nog een bieding lopen". De Hiace was volgens afspraak, dus Willem reed met de groene platen achter mij aan naar Auto Rijnstad. We liepen de showroom binnen en de vertegenwoordiger was telefonisch in gesprek, dus we stonden een tijdje te wachten. Toen het gesprek klaar was kwam hij zijn kantoor uit. "Heren wat kan ik voor u betekenen?" "Van Burik Apeldoorn. We waren in de buurt en waren benieuwd of het nog wat geworden was met de Fiat Ducato!" De mond viel open van de beste man en hij dacht dat hij in de maling werd genomen. Wat bleek: Hij had ons gebeld om te zeggen dat de Fiat binnen was en gooide dus net de hoorn op de haak met pa. Mijn vader had gezegd: "Ik bel Peter, want die heeft telefoon in de auto en komt langs Woerden". Thuis had ik er niets van verteld, dus mijn actie was spontaan en de bieding was weken of maanden geleden gedaan. De vertegenwoordiger was Ton van der Horst, later eigenaar van Volkswagen dealer Lexpoint.  De Fiat was de rode met hoog dak en imperiaal, waarop ik later spontaan mijn hoogtevrees heb ontwikkeld toen ik met de stoomcleaner de houten latjes schoonmaakte. Dit was een benzine uitvoering, destijds heel gebruikelijk. Wij verkochten hem aan een schilder die er een camper van heeft gemaakt. De Hiace verkochten wij naar Griekenland aan Jozef Sertefidus, een zeer strabant mannetje maar wel een koopman die zijn klanten had.
Ik vertel dit verhaal bewust met namen en rugnummers omdat het ongeloofwaardig klinkt, maar neem van mij aan dat er geen woord aan is gelogen!  Anekdote #1
Uit de tijd van slechts 1 foto met lage resolutie bij de advertentie op internet stamt dit verhaal. We hadden veel Hyundai H200 enkele en dubbele cabines in de verkoop staan, waaronder een blauw metallic met rondom lichte gebruikssporen. Maar door de lage kwaliteit en kleur kon je dit niet zien op de foto, dus had ik dat er keurig bij vermeld staan. Hoe vaak of we zijn gebeld of ik uit kon leggen hoe dat kon dat je daar op de foto niks van te zien was en hoe dat kon, is niet in te schatten. Op den duur werd ik daar behoorlijk appelig van en begon met de mensen mee te praten. "Nou dat kan ik u uitleggen. Ik heb namelijk eerst de foto gemaakt en toen een klein hamertje gepakt en alle deukjes er heel voorzichtig ingetikt". Ook kwamen er mensen voor binnenlopen. "U heeft een Hyundai Dubbele cabine op internet staan". "Ja dat klopt, er staan er een stuk of 25. Welke had u gezien?" "Die met rondom gebruikschades". "Loopt u maar mee, dat is deze hier!" "DIE HEEFT RONDOM SCHADES, U BENT EEN OPLICHTER!" En denk je nou, dat heeft hij uit zijn duim gezogen! We hebben hier de gekste verhalen meegemaakt. Ik zal er voortaan zo nu en dan wat van delen. We hadden een boek kunnen schrijven. |
Index
Alles
|
RSS-feed