automuseumpjeWelkom in mijn automuseumpje! Maak in deze blog kennis met mijn collectie, de mensen en de verhalen achter de auto's. Lees over nieuwe belevenissen, aanwinsten en meer. Peter van Burik 
|
|
|
De Caprice van pa is één van de eerste downsize Amerikanen en daarom is deze ook maar 5.39 meter lang. Voor de europese markt werden ze geassembleerd in Antwerpen en deze is daar voorzien van een 4.1 zes in lijn motor wat een gigantisch fijne machine is.  Alle opties zitten er niet op en aan behalve de chauffeursstoel die electrisch verstelbaar is maar die je nooit gebruikt, de verstelling dan natuurlijk want waar moet je anders zitten. De spiegel aan de chauffeurszijde is van binnenuit te verstellen met een hendeltje. Wil je de bijrijderskant verstellen stap dan maar uit met je luie reet want daar zit geen hendel aan en de ramen moet je ouderwets slingeren dus omlopen is het snelst.
Stuurbekrachtiging zit er uiteraard wel op en die is dusdanig sterk bekrachtigd dat je daar in het begin echt wel aan moet wennen want ontbreekt het gevoel wat je normaal zou verwachten, en dat hoort bij een Amerikaan. Kortom, een fantastische auto die pa 47 jaar geleden al kocht van Evert Koldenhof waarmee hij zeker 60 jaar goed bevriend mee is geweest. Pa deed lang met auto’s en vriendschappen
0 Opmerkingen
 De oudjes van mijn vader waar de collectie mee begonnen is. De Opel Commodore en Besteleend zijn 56 jaar in ons bezit. De Jeep 51 jaar en de Chevrolet Caprice Classic Landau coupe slechts 46 jaar, dus die is net binnen zou je kunnen zeggen.
Ieder jaar is er wel een rit die er voor mij/ons uitspringt. Dit jaar is dat tot nu toe de rit die was georganiseerd door vrienden Bert en Herman. Deze heb ik samen met tante Tonny gereden in de Caprice en de start was in Hattem. Vervolgens ging het richting nationaal park Weerribben-Wieden en eindigde in Wolvega bij Gerard Kramer klassiekers.  Onderweg is deze foto genomen door weer een andere vriend Henri, die passagier was bij Herman en ze reden vrijwel de hele rit achter ons. Henri is de man die mijn website Automuseumpje eens in de zoveel tijd bijhoudt aan de hand van alle posts.
En nu we toch allerlei vrienden erbij halen, we hebben al afgesproken dat ik samen met ma tante Tonny en onze Kevervrienden de rit binnenkort nog een keer gaan rijden want niets is gezelliger dan onder ons met lieve vrienden te zijn. De Caprice Classic Landau coupe van pa tijdens de oldtimerdag in Alphen a/d Rijn. Daar ga ik inmiddels ook alweer een aantal jaren trouw heen. Samen met de Opel Commodore de ideale auto om wat verder weg mee te rijden over de snelweg en ik hou soms wel van tradities.  Pa kocht deze in september 1979 slechts 1 jaar en 1 maand jong. Geen idee hoeveel deze toen had gedraaid, maar er staat nu 56.000 miles op de teller. Bij stom toeval kwam ik er in 2019 achter dat de vader van Frans van Seumeren de man was die hem nieuw had gekocht bij Hessing in de Bilt. De mannen achter Mammoet transport en momenteel eigenaar van FC Utrecht. Ik heb een leuk gesprek met hem gehad aan de telefoon wat 40 jaar na dato ook voor hem een bijzondere gewaarwording zal zijn geweest.
Als de kleindochter van vriend Jimmy vraagt of ik haar naar gala wil rijden op vrijdagavond dan hoef ik daar geen seconde over na te denken, dat doe je gewoon want daar doe je iemand een plezier mee. De besteleend is de favoriet van opa dus die keuze was ook snel gemaakt. Zaterdagmorgen vroeg reed ik om 7.00 de straat uit onderweg naar de oldtimerdag Zoetermeer in de Caprice. Mooie rit gehad en een aantal vrienden, bekenden en onbekenden gesproken. 18.00 uur thuis, dus het was een lange maar mooie dag.  Zondag mocht ik de wekker later zetten en ging de rit naar Alverna in de buurt van Wijchen. Deze keer met tante Tonny en we hebben een werkelijk prachtige rit gehad in de grensstreek rond Nijmegen. Wat kan Nederland toch mooi zijn!  Gemakshalve ook deze dag met de Chevrolet. Ik ben altijd van het wisselen van auto, maar vond het wel best deze keer. Alle spullen van zaterdag lagen er nog in en rijden met de Caprice is zeker geen straf. Ik ga die auto steeds meer waarderen. 350 milen in twee dagen!
Al een tijdje niks over geschreven over de Caprice van pa. En toch is er altijd genoeg over te vertellen. Voluit is het de Chevrolet Caprice Classic Landau coupe. Pa kocht hem al in 1979 slechts 1 jaar oud. Ongerestaureerd en net geen 56.000 miles met een heerlijke 4.1 liter 6 cilinder in lijn motor.  Ik heb er filmpjes van staan op mijn YouTube kanaal en zit op een Facebookgroep voor veelal Amerikaanse eigenaren van deze coupes en bij het minst geringste vragen ze of hij te koop is. Hier in Nederland is hij al zeldzaam maar in de US hebben ze nooit gehoord van een 6 cilinder zonder airco. Mijn antwoord moge duidelijk zijn.  Ondanks dat hij 5.39 meter lang is en 1645 kilo weegt, is het serieus een downsize model. Het waren de jaren van de oliecrisis! Als de garage waar hij al die jaren in staat 2 centimeter korter was geweest of de Caprice langer dan weet ik niet of hij het hier 45 jaar lang had overleefd. Nu heeft hij nooit in de weg gestaan.  Met de grote 3D achterruit zijn ze gebouwd van 1977 tot en met 1979. Daarna zijn ze nog gebouwd tot ik meen 1985, maar dan hadden ze de kleine vlakke achterruit van de sedan, maar deze is gewoon veel beter in zijn proporties, en mooier!  Gisteren het laatste evenement van het seizoen, dat was nummer 40! Zelf geen foto gemaakt dus hier op de dam gedaan. Een paar uur later kwamen ze alsnog voorbij op Facebook, dus bij deze.
 September is de maand dat er als eindspurt nog veel evenementen zijn en dan is het seizoen alweer voorbij. Als je dan zo vroeg in de werkplaats komt en de ochtendzon knettert er doorheen dat heeft wel wat, ook al zie je alle stof!  September is ook de maand dat het 45 jaar geleden was dat pa de Caprice kocht. Dus een mooie start van de maand om vandaag een evenement mee te pakken samen met tante Tonny.
 Afgelopen weekend twee evenementen gedaan met de meest uiteenlopende auto’s die ik heb. De Hattemse klassiekertoertocht Hattem in de Subaru Mini Jumbo met een lengte van 3.20 meter en Oss on classic wheels in de Caprice van pa met een lengte meter van 5.39 samen met tante Tonny. Beide dagen veel plezier gehad en we hadden geluk met het weer.  Met een beetje fantasie zou je kunnen stellen dat de Mini Jumbo half zo lang is of de Caprice twee keer zo groot. Maar denk niet dat ik in de Subaru half genoten heb want die auto rijd geweldig. Het maakt mij weinig uit met wat ik op pad ga, ik geniet wel en mijn tante ook!
 Aircooled meeting Doetinchem. Blij dat de Kever weer voor elkaar is :)
 De Caprice Classic Landau coupe van pa, die vandaag anders 93 zou zijn geworden. Van binnen nooit iets aan hersteld behalve het hemeltje vernieuwd. Verder nog geen naadje gestikt. Een heerlijke comfortabele auto waar mijn vader maar wat gek mee was. We hebben deze al 45 jaar in ons bezit.
 Ook weer zo’n verhaal! Deze maand precies 44 jaar geleden kocht mijn vader de Caprice Classic Landau Coupe, slechts 13 maanden jong toen. Hij kocht hem van vriend Evert Koldenhof waar ik afgelopen 20 juni over verteld heb. Tot een paar jaar geleden nooit iets geweten over de historie of wie de 1e eigenaar was. Het enige wat wij wisten is dat Hessing de Bilt de leverancier is geweest, omdat het dealer plaatje nog altijd op de kofferklep zit.  Totdat in 2019 het hemeltje vervangen moest worden, toen kwam er ergens een ANWB recuutje tevoorschijn met naam en adres, Van Seumeren Utrecht, wat nu Mammoet transport is. Ik heb ze gebeld en kreeg een vriendelijke dame aan de telefoon en vroeg of er iemand was die de historie van het bedrijf of wagenpark beheerde. Ik kreeg een 06 nummer en belde de beste man gelijk op. "Ja dat moet de Chevrolet van de eigenaar zijn geweest. We hebben in al die jaren maar 2 Chevrolets gehad (dat wist hij zo uit zijn hoofd!) Morgen spreek ik zijn zoon nog. Ik zal het hem doorgeven".  Een paar maanden daarna belde Frans van Seumeren mij op. Hij wist nog precies wat voor uitvoering het is. "Die van jou is er een zonder elektrische ramen en centrale vergrendeling! Mijn vader en ik kochten gelijktijdig 2 identieke Caprice Coupe's. Alleen de mijne had deze opties wel. Pa gaf er niet om en zei ik slinger wel als ik mijn raam los wil hebben". Het hadden de woorden kunnen zijn van mijn vader.  Hessing had ze overtuigd om voor de 6 cilinder te gaan omdat deze een stuk voordeliger was in aanschaf en verbruik dan de V8. Senior besloot een jaar later om hem in te ruilen, wederom bij Hessing, voor een Oldsmobile Diesel. De andere Caprice heeft bij van Seumeren nog jarenlang dienst gedaan, totdat deze werd ingeruild voor een Caprice sedan.
Afgesproken dat wij een keer gaan ontmoeten. Hoe is het mogelijk hè, na 40 jaar! Pa heeft dit nog meegemaakt en vond het prachtig.  Pa was altijd een echte coupé liefhebber. Morgen ga ik met de Commodore naar de Oldtimerdag in Vianen en zondag naar de Nationale Oldtimerdag in Lelystad en nee, dat doe ik niet met tegenzin. Het is een beetje traditie geworden om beide dagen met de Opel te doen. De Caprice komt vanzelf weer aan de beurt.   Een vroegertje vandaag. De Caprice en ik zijn klaar om naar de oldtimerdag in Zoetermeer te vertrekken.   Precies 10 jaar geleden hadden we de Besteleend bijna klaar en de Commodore was gereed voor de spuiter. De Caprice trokken we na 21 of 22 jaar van zijn vaste stekje want we zaten toch lekker in de flow. Dit was het begin van de hobby. Nooit een moment spijt van gehad.
De Chevrolet Caprice Classic Landau Coupe. Een hele mond vol, maar we praten dan ook over een auto van 5.39 meter lang.  Mijn vader, Cees van Burik, kocht deze september 1979 13 maanden jong. Op de foto’s is goed te zien hoe we hem in maart 2013 na 22 jaar onaangeroerd uit de kelder reden, ja rijdend op eigen kracht. Lucht in de vierkante banden, startbooster aansluiten en starten maar.  De kachelradiator was lek en verder mankeerde er niet veel aan op het standaard werk na zoals de genoemde banden en de koplampen zijn vervangen. Een wasbeurt deed wonderen. De Caprice was weggezet met 47.000 miles en dat is nu 54.000 geworden. De eerste jaren heb ik er heel weinig mee gereden. Het afgelopen seizoen verwacht ik dit keer het meest met deze te hebben gereden van allemaal. Het is dan ook een hele fijne auto die ik steeds meer waardeer. Vorige week na 7 maanden de Chevrolet Caprice weer eens van stal gehaald. Dat zal er dan ongeveer zo uit hebben gezien. Voorheen filmde en monteerde ik dit soort filmpjes en iedere keer denk ik "dat zal ik weer eens gaan doen". Er gaat veel tijd in zitten, maar wel een leuke bezigheidstherapie  Auto's lang in je bezit hebben. Mijn vader was er heer en meester in en ik sloot vrolijk aan. Met dit viertal is eigenlijk ook de basis gelegd voor de huidige verzameling. We hebben ze (v.l.n.r.) respectievelijk 43, 53, 53 en 48 jaar in ons bezit en zijn daar best trots op.
 Mijn ouders namen deze nummerplaathouder mee uit Arizona begin tachtiger jaren, waar ze goede vrienden hadden wonen. Sindsdien zit het frame om de kentekenplaat van onze Caprice. Het ding was nog best zwaar wat ik mij kan herinneren. Dat kan natuurlijk ook best kloppen, want Aliexpress bestond nog niet.
Vroeger kreeg je een sticker op je achterste kentekenplaat bij goedkeuring van de APK en het is mooi dat die is blijven zitten. 1990 is ook de allerlaatste geweest want vanaf 1991 heeft de Chevrolet stilgestaan tot 2013. En zo schuilt overal een verhaal achter net als de tankvulling! Want de kentekenplaat zit gemonteerd op het klepje waar de tankhals achter verstopt zit, net als bij de Opel Commodore.  Pa zijn '78-er Caprice Classic Landau Coupe. In ons bezit sinds 1979. Zelfs in de US is deze uitvoering met grote gebogen achterruit dusdanig zeldzaam (productie '77 t/m '79) dat ik op een Amerikaanse Facebookgroep en op YouTube standaard de vraag krijg of deze te koop is. Het antwoord is steevast "Neen".
Mijn vader was een klein mannetje en blind aan 1 oog. Maar met dit stuk metaal van 5.39 meter kon hij lezen en schrijven. Pa was een fijne en hele rustige chauffeur.  In de werkplaats probeer ik zo min mogelijk eigen auto’s te zetten, maar het geeft wel een mooi plaatje al zeg ik het zelf.
 Vandaag heerlijk wezen touren met pa zijn Caprice. Deze maand op de kop af 42 jaar in ons bezit. 53.000 miles. Hij was maar wat trots op zijn auto.
 2014. Samen met mijn vader Cees op de foto bij de 4 auto's die hij decennia lang bewaard heeft. Beiden beleefden wij hier veel plezier aan. De laatste restauratie van de Jeep was net voltooid. Veel mooie herinneringen, dagelijks denk ik met veel plezier aan hem terug.
 Een aantal jaren geleden was ik eens bezig om de Caprice van pa schoon te maken. Onder de stoel kwam een verfrommeld leeg pakje Caballero vandaan, duidelijk de handtekening van pa en dan heb ik het nog niet eens over het merk! Tegenwoordig kost een pakje Caballero denk ik een euro of 12. Destijds 4,25 gulden. Ik had hem in de grijze kliko gegooid en ging vrolijk verder met schoonmaken. Tot ik bij mezelf dacht "Dat doe ik niet goed". Dus gelijk op de kop in de kliko en het pakje weer onder de stoel gegooid, en daar ligt die al weer jaren.
 Samen met moeder afgelopen zondag tijdens de Achterhoekse oldtimerrit.
|
Index
Alles
Archief
Januari 2026
|
RSS-feed